Jesú blóð myndir

5/26/2008

Eftirfarandi putti vann eitt sinn sem túrgæd í Grúsíu. Hér er hann að benda á einn hópinn, flestar voru þær afgreiðslukonur. Ekkert sérlega sætar, en Grúsjönum var alveg sama, þeir fylltu þær af rauðvíni svo þær yrðu til í tuskið. Puttinn puttaði allar þær og allar puttuðu puttann. Allavega þrjár. . . . . Gekk ég yfir skógaland og hitti þar einn skógarmann. Á þessu svæði fór fram Rússnesk-finnska stríðið og má enn sjá þess merki, stórir antí-skríðdrekahlúnkar liggja á víð og dreif, 68 ára gamall gaddavír teygir sig milli trjáa og hér og þar eru sprengjupatrónur. Og svona skógarmenn, en það var algeng bölvun sem rússneskar nornir lögðu á Finnana sem börðust fyrir Hitler, að þjóhnapparnir yrðu samvaxnir trjáberki og smátt og smátt... . . . . . Byssur margslungnar eru þar hjá. . . . . . . . Þegar hér var komið við sögu var ég orðinn nokkuð fullur eins og vera ber. Mér hafði verið gefinn "sam-agon", sem er heimabrugg. En heimabrugg rússneskt smakkast alveg eins og gamli góði íslenski landinn. Far fékk ég í bæinn, en ekki alveg heim, heldur var mér hent út á Petrogradskaja hliðinni. Þar fór ég að finna fyrir tilhneygingu til að pissa. Það var eins og blaðran blikkaði og sendi loðin rafboð undan beltisstað. Ég brá mér einhversstaðar á bakvið þar sem ekki sæist til mín, sem fór ekki betur en svo að stúlka í stuttu pilsi gekk framhjá og einhver byggingaverkamaður horfði grunsamlega til mín. Þarna var auð lóð, búið að brjóta allt niður svo portið sem ég stóð í var ekki lengur port. Hvítur sandur, vörubretti, steinar, og hvað sé ég þá þegar ég lít upp af spræni mínu?!?!?!?! DANÍL KHARMS! Þú hér? . . . .

5/08/2008

Ég og sprengjurnar mínar Þessi maður er sonur Magga. Hann syngur svolítið líkt honum. Hann heitir Gísli. Þetta var ein ömurlegasta svefnnótt sem ég hef átt. Ekki það, líkaminn á mér fékk nóg pláss fyrir bakið á sér, en hinsvegar stundaði Gísli þessi kraflyftingar, svo ef mann vantaði einn sentíméter var ekkert hægt að tjónka við hann frekar en klettinn Pétur, eða Péturinn klett. Ég var með meðvitund alla nóttina. En átti svo frábæran dag. Þann dag var ég skotinn í löppina af þessum litla brjálæðing. Hann kom keyrandi á þessum leikfangabíl, sem er búin til úr ég veit ekki hvað mörgum öðrum bílum, bremsulaus. Hann var með loftriffilinn sinn meðferðis og nú get ég stoltur sagt að ég hafi verið skotinn í fótinn. En sárið er að vísu ekki stærra en eftir litla blóðsugu. Og þarna eru sprengjurnar mínar. Sovéskar auðvitað, sovéskar handsprengjur, bestar í heimi!

4/17/2008

Þeir fáu sem kíkja í heimsókn til mín eru fuglar. Þessi tegund af fugli sem ég veit ekki hvað heitir borðar oft pönnukökur og treystir fólki ágætlega. Dúfur eru almennt svo heimskar og skítugar að enginn nennir að drepa þær. Þessvegna treysta þær mannfólkinu alveg. Og þær éta allt nema ávexti og kál. Mávar eru gráðugastir allra, koma og kokgleypa allt sem stendur til boða og skilja ekkert eftir handa öðrum. Þeir koma eins og þjófar, fljótt og láta sig hverfa. En þá mætti skjóta, þeir eru nógu vitlausir. Þó maður hafi legið undir sæng í klukkutíma með aðeins eitt auga sjáanlegt finna krákurnar á sér að einhver er að horfa og koma ekki. Hinsvegar læra þær að treysta. Þessi grákráka hér hefur byggst sér hreiður fyrir utan eldhússgluggann. Þar eru þær alltaf að ríða og garga hrakspár. Hó.

4/16/2008

Kæru lesendur sem hafa æstir beðið eftir endurlífgun minni í mörg mörg ár. Ég ætla ekki að blogga en hér má sjá nokkrar myndir. Þetta er Sasha. Hann er með tvær tennur eftir í munninum. Einusinni borðaði hann súkkúlaði með hnetu, og japlaði á hnetunni í heila viku, og spýtti henni svo út úr sér því hann nennti þessu ekki lengur. Hann reykir filterslausar sígarettur og hóstar eins og sullaveik rolla. Hann er hræ. En segir að það taki því ekki að hætta að reykja, því hann er með astma hvort sem er. Hann snýtir sér á gólfið fyrir framan kamínuna í skálanum sem hann býr í. Það er hér: Hann fór í fangelsi einhverntíman og var svo sleppt. En í fangelsinu hafði einhver dáið og í misgripum var nafn Sasha strokað út af lista hinna lifandi. Lögreglur sem stöðva hann úti á götu og athuga passann hans tjá honum því að hann sé dauður. Þessu er erfitt að breyta. Til að fara eftir vodkaflösku þarf hann að labba í 8 klukkutíma í götóttum herskóm með fæturna vafða inn í skítugt viskustykki. Hann segir hóra og typpi í öðruhverju orði. Hann talar ekki, hann blótar það sem hann vill segja. Þarna er hann aftur!:

5/28/2007

Á nýja blogginu mun ég tjá angist mína til lífsins. Annars verð ég nú að taka fram, að þessi mynd af Monró vekur upp minningar um eitthvað gott. Einhvern ófullkominn rass sem þó var svo mjúkur að strjúkur. Og hné og ökkla snerta hekla en hvar eru brjóstin, hvar eru þau? Karakterinn óbærilegur auðvitað eftir 9 mánuði. Mundi ég vilja sofa með nefin milli rasskinna hennar spyr einhver? Jájá, betri staðir fyrirfinnast vart. Og auðvitað yrði ég þar ekki alla nóttina, heldur aðeins í mókandi svefnkönnunarleiðangri.
Ég læt mig dreyma, ég gamli maðurinn, ég er orðinn 57 ára gamall, ég trúi því varla. En jú jú ég er jafn gamall og mér líður. Aldrei aftur í eilífðinni mun ég komast í tæri við slíkan kropp aftur. Það er glataður tími. Eða eins og Stefán Hilmarsson söng, "lestin era fa-ra, hún fer nú í kvö-höld".

8/13/2006

Ég er búinn að hugsa mikið um þetta, en loksins man ég það. Ég hef ekkert getað bloggað í langan tíma, einfaldlega afþví ég man ekki helvítis lykilorðið mitt. Ég hélt kannski að það væri nilson66 og lykilorð mammamamma. En það er ekki satt. Usernameið er nillipilli en passwördið er herabera. Já ég skil þetta ekki. Ætli ég hafi ekki hugsað of mikið einfaldlega, þegar ég loksins leyfði bara puttunum á mér að ráða ferðinni, þá vissu þeir hvert halda skyldi og, já, eftir öll þessi skipti sem ég hef loggað mig inn á blogger þá er þetta auðvitað í blóðinu. Nema það er ekkert blóð í heilanum á mér. Þetta er eins og þegar Kári var með hundinum Lappa, og það var þoka, og Lappi rataði heim. Það sem hefur merkilegt gerst í lífi mínu síðan seinast, er að ég var í sundi, og sá svona rúmlega þrítuga konu, senjórítulega í útliti en samt sem áður greinilega með víkingablóð í sér, og ég glápti á hana. Hún hélt á litlu barni og fannst ég vera ógeð. Mér var kalt og um það bil að fá flensu, en ég varð að vera í grunnu lauginni, afþví ég vinn við að passa börn. þessvegna synti ég mér til hita, í hringi og sýndi enga vægð, bringusund. Og ég stakk meiraðsegja hausnum ofaní á sundinu, afþví ég var svo æstur. Hring eftir hring synti ég þangað til ég fann í ilinni að ég sparkaði í einhvern. Það skiptir svosem ekki máli í hvern ég sparkaði, jú það var auðvitað þessi fallega kona sem ég hafði glápt óþarflega mikið á. ,,Fyrirgefðu, afsakið innilega". Hún nuddaði sér pirruð í lendunum, og nöldraði ,,já þetta var vont" og vildi ekkert með mig hafa. Helvítis sólbekkjafórnarlambinu fannst ég vera glataður. En það skiptir ekki máli, ég á kærustu. Ég er samt ekki byrjaður að blogga, ef þú heldur það. Níels.

4/22/2005

. . . . . . . . . . . . . . . . . jamm

2/18/2005

Biturleiki. Við lifum á tímum mikilla félagslegra einangrana. Nei það er ekki satt. Ég segi þetta bara afþví mér datt í hug að ég væri félagslega einangraður. En þá uppgötvaði ég að ástæðan var einfaldlega sú að Guðjón Idir Abbes Malik er farinn til útlanda. Hann er sá eini sem hringir í mig og sendir mér sms. Ég fæ hálfgert samviskubit yfir því að verða alltaf hálf fúll þegar ég fæ sms frá Gauja, en það er af því ég veit frá hverjum sms-ið er. "Bíb bíb" í símanum = Gauji. Ég skil ekkert í þessu? Af hverju er ég svona óvinsæll? Ó-vin-sæll. Ég sem er svo víðsýnn! Jú jú, ég veit svosem að það eru allir uppteknir við að smokra giftingahringjum uppá puttana á sér eða að stinga matarjukki uppí einhver börn. Ég ætla ekki einusinni að byrja að tala um þann viðbjóð sem ég hef á öllu slíku. Já já, lifið bara hamingjusöm til æviloka og sendið mér kort á jólunum! Munið bara, að hlakka til að deyja. Ef þið gerið það mun allt fara vel, því tilhlökkunin gerir líf ykkar að einni stórri eftirvæntingu. En aldrey hringir neinn nema Gaujjji. Það er í raun ótrúlegt að fólk skuli ekki flykkjast að mér. Með hugleiðingu og lestri bóka hef ég tekið mikið forskot á lífsþroskann. Ég er mjög umburðalyndur maður og get þolað allskyns duttlunga í fólki. En duttlungar eru einmitt það sem gerir fólk óþolandi í augum annars fólks. En fólk skilur þetta bara ekki! Það er svo vitlaust! Mannkynið þolir ekki hvort annað, afþví allir vilja að allir aðlagi sig að öllum. En það er ekki hægt! Og í mínu tilviki...því umburðalyndari sem ég verð því minna þoli ég umburðaleysið í öllum öðrum. Mikið vildi ég að aðrir væru eins og ég, segi ég nú bara eins og kerlingin sagði. Kötturinn Pavel virðist ennþá elska mig útaf lífinu, ekki þarf ég að beita félagslegum hæfileikum mínum á hann. Hann kom einn daginn með ól um hálsinn, og þar sá ég hvað hann heitir: Snælda. Það er einhver Ragga sem á hann. Mikið finnst mér nafnið snælda vera þröngsýnt! Tuff. Kisulóran býr með mér núna, og heitir Pavela. Pavela! Djöfullinn sjálfur, hún er alltaf að brýna klærnar á sófanum hennar Saló ömmu! Nú hendi ég stílabók í hana!! Nú hef ég hent stílabók í hana, og hún fór í fýlu, hljóp út um glugga. Kannski kemur hún aldrey aftur. Nú koma nokkrar senur úr raunveruleikanum: Fjölskylda situr þögul og horfir á leynilögguþátt í sjónvarpinu. Hún hefur setið þar þögul lengi lengi. Allt í einu spyr einn fjölskyldumeðlimurinn "hvað er að frétta?". Hann býst við svarinu "ekki neitt" og friði til að horfa á imbann. En einn fer að segja frá einhverju sem átti sér stað í lífi hans, frá samtali við gamla konu sem heimtaði að hann dansaði enskan vals. Saga fjölskyldumeðlimarins varð sífellt innblásnari og innblásnari, skemmtilegri og fyndnari þar til hann sá augu fjölskyldunnar flökta til og frá, á hann og sjónvarpið til skiptis. Fyrst voru augun ráðvillt, en síðan pirruð, eins og þau vildu segja "uss, þú ert að trufla sjónvarpið!". Sögumaðurinn þagnaði en sjónvarpið hélt áfram að kyrja. Ég vorkenni svo oft góðviljuðum miðaldra konum. Um daginn sat ég við hringborð með tveimur körlum, þremur miðaldra konum og stúlku. Lítið þekktumst við innbyrðis, og andrúmsloftið heldur stirt. Ein þessara kvenna var mjó, rauðhærð og frekar uppþornuð einhvernveginn. Ég vorkenndi henni ekki. Önnur var stór og skjólgóð, með kantskorið brúnt hár við eyru og sköruleg. Henni vorkenndi ég ekki. En þarna var ein, hvíthærð og síbrosandi. Það er eins og brosið sem sú hvíthærða gefur frá sér, þurfi alltaf stuðning. Ef hún segir eitthvað kímileit eins og broskall 8?) , þarf hún alltaf að horfa beint í augun á einhverjum og hann helst að kinka kolli brosandi á móti. Henni vorkenni ég, kannski afþví mér þykir vænt um veikbyggðari börn guðs. En við sátum þarna við hringborðið, og hvíthærða konan sagði brandara. Það fannst engum hann fyndinn, og enginn hló. Ég hinsvegar var svo óheppinn, að þurfa skyndilega að hósta. Hún hélt að mér hefði svelgst á, vegna fyndni brandarans. Þetta vissi ég (þ.e. hvernig hún hugsaði) á meðan ég hóstaði niðurlútur með spennta magavöðva. Í því sem ég lyfti upp hausnum ákveð ég að vera heiðarlegur, og segja með augum mínum við hana að ég hafi ekki verið að hósta afþví brandarinn hennar hitti í mark, þvert á móti... Það fór eins og ég hélt, stóru bláu augun hennar horfðu með eftirvæntingu á mig. En ég varð beinlínis vitni að fuglshjartanu í henni brotna saman, þegar hún sá að mér var ekki hlátur í huga. Þessi brostnu augu, mig langaði svo að faðma hana og segja "æ grey kerlingahró, þetta var samt góður brandari!". Einhverntíman hugsaði ég þetta, en hef engum sagt frá því. Ég skammast mín svo. En það verður að líta dagsins ljós. Það er heilög skylda mín að opinbera sannleikann!
Frægur sigur!
Jæja, það sem ég hugsaði var: Samtal á milli Guðmundar Arnlaugssonar og Þorgerðar Ingólfsdóttur, umræðuefnið var körfubolti. Mummi sagði: "Þorgerður, þegar Níels er í stuði stendur honum enginn á sporði". Hallærislegt. Nú hef ég sagt allt sem mig langar að segja um aldur og ævi, amen. Ég hef verið haldinn illvígum sjúkdómi í mörg ár, sjúkdómi sem m.a. systkini mín hata. Stoltur hef ég ætíð sagst ætla að gera allt á morgun, en aldrey gert það afþví að á morgun er alltaf á morgun alveg sama hvenær. Nú ætla ég að taka þessa afsökun af stefnuskrá lífs míns, því í dag er á morgun. Það þýðir ekki að ég ætli að gera allt í dag, afþví það eru svo margir morgundagar sem ég skulda. En hluti af þessu átaki er að hætta að blogga í dag, og ég stend við það fjandinn hafi það punktur og basta. Þetta er búið að dragast alltof mikið á langinn, og ég þakka þér kærlega fyrir allan þennan þolinmóða lestur. Ég unni þér, og mundu að láta þér þykja vænt um alla, það er miklu erfiðara en að hata þá en um leið mun þægilegra, og láttu þér þykja vænt um brjóst. Aldrey skaltu misþyrma brjóstum, þó þú sért sadómasókisti. Það er fátt sem hryggir mig meir en óvirðing fyrir brjóstkoddum kvenna, því allraheilagasta í heimi hér. Ég fæ bara ógeðisfiðring í rassinn þegar einhver minnist á víking með sverð sem gengur um og sker brjóst af konum. Megi sá víkingur frjósa í Niflheimum. En ef þú villt fá reglulega sent stutt ársfjórðungsuppgjör, þ.e. fjögur bréf á ári, skaltu senda mér e-mail með í-meilinu þínu. Alveg sama hver þú ert, þú mátt jafnvel villa þér á heimildir, sama er mér. Stílfræði bloggsins segir: "Ef ljúka skal bloggi, og ríta ei meir, skulu orðin vera orkurík sem tíu hvirfilbyljir í iðrum jarðar. Sé þetta eigi gjört, mun eilíf bloggsamviska naga bloggarann í punginn sé bloggarinn karl. En ef bloggarinn er ekki karl, heldur kona, mun samviskan sannlega bíta hana á stað ekki svo fjarri þeim stað, þar er pungur væri annars ef bloggarinn væri ekki kona heldur karl" En þar sem ég kann ekki að gera slíkt, treysti ég á Stefán Hörð að klára þetta fyrir mig. Þetta skrifaði hann í ljóðabókinni 'Tengsl'.
AÐ FARGA MINNINGU
.
.
Sá sem kemur aftur
er aldrei sá sami
og fór
.
.
Sú sem heilsar
er aldrei sú sama
og kvaddi
.
.
Ævintýri
eru eldfim
bæði lífs og liðin
.
.
Sagnir um öskufall
við endurfundi
hefur margur sannreynt

Bloggsafn