12/29/2004

Hann Gauji skilur ekki um hvað jólagjafir snúast. Þær snúast náttúrlega um viðleitni og kærleika, þær eru tákn um væntumþykju. Því skiptir ekki máli þó ég hafi gefið honum undirlýsta ljósmynd í ódýrum ramma en hann mér rándýru bókina "Ríðið Okkur". En ég er samt sáttur við mitt, ég náði að stórgræða á því að gefa Gauja ódýra gjöf. Satt best að segja bjóst ég ekki við að hann mundi eyða svona miklum peningum í mig. Hann hlýtur að elska mig meira en peningana sína. Alltaf uppgötvar maður eitthvað nýtt. Ég veit ég ætti kannski að segja þetta beint við Gauja frekar en flíka því hérna, en: Gauji, ég ætla að gefa þér auka-jólagjöf. Þú átt inni hjá mér hálftíma axlar- og apanudd. Ef þú villt get ég notað olíur. Við gætum verið einir saman í einhverju herbergi, bara ég og þú í návist hvors annars. Er hægt að gefa persónulegri gjöf? Ég gef af sjálfum mér! Svo vil ég bara segja að Gauji er myndarlegur, gáfaður og ekki á litinn eins og ég sagði einusinni að hann væri á litinn. Gauji er á litinn eins og brún eyðimerkursóley í Sahara. Hann er fjallmyndarlegur maður sem á séns í hvaða stelpu sem er!

12/27/2004

Í dag er messugagnrýni. Messan sem um ræðir var á mótum 24. og 25. desember, svokölluð miðnæturmessa. Miðnæturmessur byrja ekki klukkan 12 eins og við væri að búast, heldur hálf 12. Klukkan 11 var kirkjan orðin hálffull, sem er Íslendingum ólíkt, en miðnæturmessan í Dómkirkjunni er bara svo vinsæl að fólk lætur sig jafnvel hafa það að standa. Ætli þetta séu ekki allt gamlir hamrahlíðakóringar sem geta ekki haldið jól án þess að sjá Þorgerði kórstjórnanda? Hófst þá messan á því að kórinn gekk inn kirkjugólfið, það var halarófa af hvítklæddum stelpum og hrein unun að horfa á. Stúlkur í hvítum þröngum kjólum á jólanótt í kirkju, geta ekki annað en vakið upp í mönnum losta með sínum ungu rössum og brjóstum. Djöfullinn á auðvelt með að læða óhreinum hugsunum að manni við slíkar aðstæður, og alltsaman verður þetta svo spennandi því biblíunni samkvæmt ætti maður að vera hreinn í huga og holdi í guðs húsum. Allavega svifu framhjá mér að minnsta kosti 160 brjóst og 80 rassar, á hæfilega hæggengu lötri svo maður gat vel mænt á geirvörtu undir hvítu líni áður en englabossinn birtist. Svo önnur og önnur og önnur... AÐ sjálfsögðu söng kórinn eins og engill. Það sat kona mér á vinstri hönd, sem ég náði lítið að skoða. En hún tók hinsvegar undir með söngnum, söng svosem ekki neitt hryllilega illa, en á þann hátt að mig kitlaði óstjórnanlega í inneyranu. Ég stakk því vísiputtanum reglulega inn í eyrað og rótaði til. Nú þagnar kórinn og prestur tekur að mæla orð. Ég verð nú bara að segja það, að guðspredikarar sem lesa upp af blöðum eru bölvaðir aumingjar! Þarna stóð biskup Íslands og þakkaði kórnum fyrir sitt framlag, og sérstaklega Þorgerði. Þessi þakkarorð las hann upp af blaðsnepli, og átti í erfiðleikum með það! Hann hikaði, missti sjónar á því hvar hann var og rétt gat stunið þessu uppúr sér. Þvílíkt frat. Ef maðurinn ber fram boðskap guðs, ætti guð að vera með tungu hans en tungan ekki slefandi á fyrirfram samda ræðu. Þegar ég hætti að pirra mig yfir því að hann las upp af blaði, fór ég að hlusta á hvað hann vildi segja. Þetta var svona "kirkjan þarf að vera í takt við tímann" ræða. Séra hvað sem hann nú heitir aftur, talaði um spider mann sem frelsara, gerði grín og reyndi eftir fremsta megni að vera hnyttinn og alvarlegur í senn, ná athygli fólksins um leið og að bera fram kærleiksorð guðs. Fólk hló, svona annar hver maður. Ég gat því miður ekki annað en fundið til velgju yfir því hvað fólk getur haft lélegan húmor. Ég held að húmorinn hafi skapast af því að óvænt fyndni blandaðist saman við hefbundna helgislepju svo einhver kannski hló og gerði sig hissa: "Ó, það er svo flippað og djarft að segja brandara í kirkju!". Prestinum er svosum vorkunn, hann þarf að tala til trúleysingja sem flestallir mæta einusinni á ári í kirkju. Þessvegna reynir hann kannski að vera svona alþýðlegur, einfaldur og jarðbundinn. En hann var augljóslega að tala til fífla. Á meðan prestur las upp var furðu lítið um lítil börn að grenja og nöldra, og fólk hóstaði lítið svona yfir höfuð. Hafi fólkið og börnin þökk fyrir. Davíð Oddson var mættur ásamt syni sínum. Þeir sátu fremst. Sonur hans er eins og skopstæling á föðurnum, eins og búinn til í brúðudeild ríkissjónvarpsins. Og er það vel. Þeir mættu til að hlusta á lag Atla Heimis við ljóð Davíðs, sem var nú ekki sem verst lag og helst gott fyrir þær sakir að tónarnir flæddu vel áfram. Ljóðið haganlega gert, týpískt trúarljóð. Séra biskup Íslands getur tónað betur en margir aðrir prestar, en þó ekki svo vel að hann haldi lagi. Ég hef orðið vitni að ófáum grettum á andliti kórstýru einnar við slíkar aðstæður, þá þurfa að vera hæfileikaríkir einstaklingar í kórnum sem geta fundið rétta tónhæð á ný og þannig komið í veg fyrir að raddfelska prestsins setji allt á skjön. Þetta kunna hamrahlíðakórarnir tveir. Þegar allt kemur til alls var þetta ágæt messa, ég gef henni einkunnina 7,5. Dómkirkjan er gott hús, ólíkt úthverfakirkjum sem margar hverjar búa yfir stemningu álíka og í skrifstofubyggingum. Skrítnast fannst mér þó að í miðri messunni, þegar "söfnuðurinn" átti að standa upp og hlusta á tuggurnar úr jólaguðspjallinu, þá fannst mér alltíeinu að kirkjan hefði umpólast. Það er, mér fannst hún snúa vitlaust, að austur væri orðið vestur. Það var mjög erfitt að venjast þessari hugsun og ég veit ekki hvað þetta átti að þýða eiginlega. Því meir sem ég hugsaði um þetta, þá fannst mér eina stundina að hún sneri rétt en þá næstu vitlaust. Þetta minnti mig svolítið á einhverskonar bilun í forriti. Þetta var það eina yfirnáttúrulega sem ég fann fyrir. Er það veeeeel. Nokkrar niðurstöður: Hefur thu stolid ur veski fodur thins? (39 tóku þátt, einn aðili kaus 8 sinnum "mjög sjaldan"). 1. Mjog sjaldan.................................................... 26% 2. Já.......................................................................18% 3. Ja og thad er ekkert ad thvi...........................3% 4. vil ekki segja......................................................3% 5. Nei......................................................................38% 6. Nei og jeg fyrirlit typur sem gera svoleidis....13% Hvad taknadi draumurinn sem mig dreymdi thann 28.mars? (16 tóku þátt, 25 þarf, því ekki marktakandi úrtak) 1. Kurteisa abendingu um ad thu sert medalmadur en ekki snillingur......6% 2. Ad thu ert laumuhommi....... ....50% 3. Ad orlogin kasta thjer alltaf i rumid.......25% 4. Ad thu getur ekki barist vid prump med blaevaeng....6% 5. Eg mun svara ther personulega a nilson66@yahoo.co.uk.......................13% Það er greinilegt að miðað við hitt og þetta þarf ég alvarlega að hugsa minn gang.

12/23/2004

Já, nú eru jólin komin. En það er ekki eins og þau hafi komið til mín í dag! Í dag var ég nefnilega í vinnunni, og það var lítið framan af degi sem gaf vísbendingu um að það væru meiri jól í dag en í gær. Fyrir það fyrsta, þá var náttúrlega dimmt. Ég var í Kópavogi að vinna fyrir lítinn hlæjandi Kínamann, sem gaf mér mat. Hann þurfti, núna þegar gaddurinn og hlákan herja til skiptis, að reisa sér pall og leggja hellur í garðinum sínum. Naglar voru lamdir í spýtur. Steinar lagðir í sand. Og gegnumfrosnir haugar af drullu allt í kring. Já, úti á miðri götu að nafni Hólahjalli stóð ég og lamdi malarskóflu í frosinn sandhól á meðan buna af heitu vatni dembdist yfir byngjuna og mig. Kraft gallinn var eins og skel utan á mér, gufan frá heitavatninu lék um kinnarnar, ég sá lítið framfyrir mig en hamaðist eins og óður maður á krapinu. Ullarpeysan fór að stinga mig af hita, ég varð ringlaður en reyndi eins og ég gat að hjakkast á viðfangsefni mínu. Smátt og smátt birtist mynd af grænum snáki í huga mér, og því meir sem ég horfði varð hann slímugri, færðist nær og nær og á endanum fannst mér ég sjálfur vera orðinn slímugur snákur. Þá hætti ég þessu og reyndi að ná áttum. Ég var fúll. Að vinna svona rétt fyrir jól, mér fannst eins og ég ætti að vera í jólaskapi. Og þegar ég fann að jólaskapið var ekki hjá mér, varð ég enn fúlli, hugsaði aftur um týnda jólaskapið og varð um leið ennþá fúlli. Þessi vítahringur gekk áfram þar til ég fékk hausverk. Áfram stóð ég úti á götu, þegar hvítur Landkrúser stoppar í brekkunni rétt fyrir neðan mig. Hann vildi komast upp götuna, en hræddist litla sandhrúgu sem ég hafði skrapað saman á miðri akreininni. Mér var nú öllum lokið, þessi maður gat sko alveg keyrt framhjá eða að minnsta kosti yfir hrúguna. Ég sveiflaði höndunum þannig, að þær gáfu til kynna "þú kemst, þú kemst, nóg pláss". En Landkrúserinn bifaðist ekki. Þá kom til mín annar af tveimur yfirmönnum mínum í þessu þriggja manna fyrirtæki sem ég vinn hjá, og sagði spekingslega: "moka hrúúúgunni frá!" Blautur og skítugur gerði ég það, Landkrúserinn lagði í "torfærurnar". Ég náði að glugga inn um bílrúðuna og sá þar ungan glókoll, ekki eldri en mig, í hvítri skyrtu. Kannski ímyndaði ég mér bara, en var hann ekki með einhvern geðþóttasvip á andlitinu? Nú fannst mér ég vera úrhrak. En hvar var hátíðarskapið? Og helvítis jólaandinn? Getur einhver sagt mér hvar þessi HELVÍTIS jólaandi er? Allt er þegar þrennt er, sérstaklega þegar heilaga þrenningin er á ferð. "Leggja dúk í brekkuna, setja svo möööööl yfir". Jább sagði ég. Gengið upp brekku, gráhvítur dúkur lagður í brekku, malarsteinar sóttir í hjólbörum. Ég kraup á kné mér og horfði niður moldarbrekkuna sem ég hafði þakið dúk, í útsýninu bakvið voru neonljósin frá Smáralind, bílaniður og lykt af frosti. Ég stakk krumlunni ofan í malarhrúguna, dró hana út og virti fyrir mér. Ég sá kreppan hnefa. Laumaði hendinni undir síðu mér og slengdi henni svo frá brjóstkassanum. Á sekúndubroti spenntist lófinn upp eins og tívolíbomba á himni, steinarnir þeyttust út í loft og skoppuðu léttilega niður brekkuna, liggur við eins og þeir væru að dansa ballett. Dansandi ballettsteinar; þetta var það frumlegasta sem ég sá þennan daginn, svo ég endurtók gjörninginn. Steinarnir létu algerlega að stjórn, ég lét snjóa steinum. ÉG lét snjóa steinum, þeir voru á mínu valdi! "Skapaður er ég guðs mynd og svona líður Jesúm þegar snjóar" var hugsað. Gleðitár rann niður vinstri vangann, glært hor úr nös. Já kæri lesandi, jólin eru bara ástand sem þarf að höndla eins og hvað annað. Mundu að þó þú brosir í andlitinu þýðir það ekki endilega að þú farir að brosa inni í þér. Því ef það er gert missir andlitið beintengingu við sálina, og í sambandsrofinu verða þau afkáraleg eins og hrekkjavökugrímur. Nei ég veit ekkert um það. Gleðileg jól!

12/18/2004

Í gær las ég galdrabók um rúnir, í dag fann ég þurran mosa í rúminu mínu. Þetta var ekki lítið magn af mosa skal ég segja þér, heldur einskonar grunnur pollur fyrir miðju rúmsins og hvít fræ útí. Ekki veit ég hvaða ófyndna leik djöfullinn er að leika. Uppáhalds sjónvarpsstöðin mín þessa dagana er Ómega. Þar eru skemmtilegir þættir eins og þýsku nunnurnar sem syngja á ensku og tala eins og nornir, skynsama konan sem fílósíferar um daglegt líf hins vinnandi manns og allskonar spjallþættir við venjulegt fólk. Að vísu eru margir rugludallar á ferð þarna, og þá sérstaklega kolklikkaður bandarískur evangelisti Swaggart að nafni, sem heldur að fólk finni til guðlegrar nálægðar þegar hann stynur í míkrófóninn. Ómega er alltaf að safna pening til að borga reikninga, bankanúmerið er stanslaust á skjánum og það er sífellt auglýst eftir frumkvöðlum til að gefa 100 þúsund kall, frumkvöðlum sem vilja gerast hermenn guðs. Og allt gott um það að segja. Með nýja sendinum nær Ómega til Arabalanda, alla leið til heiðna fólksins sem þarf svo sannarlega á guðs orði að halda. Einusinni var sögð saga á Ómega, af fátækum námsmanni sem vildi svoooo mikið gerast frumkvöðull, en átti ekki pening. Hann sagði, að ef hann mundi óvænt fá 100.000 kall, þá mundi hann gefa þann pening til starfsins. Og viti menn! Næsta dag fékk hann óvænt 100.000 kall. Kraftaverk! En ég hugsaði í mínu demóníska hatri: “ef ég mundi finna 100.000 kall óvænt, þá mundi ég sko ekki gefa hann til starfsins”. Og hananú. Enda hef ég alltaf verið vinhallur undir djöfulinn. Eina helgi þegar enn var ókalt á íslandi, keyrði ég á bláa bílnum hennar mömmu niður í bæ, lagði honum bakvið Skólavörðustíginn og fór á fyllerí í bænum. Síðan dansaði ég með hvalskíði í handakrikunum við yndislega tóna “the Zuckackis Mondeyano Project”. Textar þeirra eru óguðlegir og klámfengnir, en melódíurnar svo guðdómlegar að mér finnst ekki synd að hlusta á þá. En jæja, daginn eftir fór ég á bílastæðið þar sem ég lagði bílnum. Og ég stóð á bílastæðinu og horfði á malbikið undir bílnum þar sem ég hafði lagt honum, því enginn var bíllinn. Ég gekk í marga hringi og hugsaði um, hvort ég hefði getað lagt bílnum einhversstaðar annarsstaðar. Nei. En þar sem þetta var merkt einkastæði sem ég hafði lagt í, ákvað ég að einhver hlyti að hafa látið tosa hann burt. Ég hringdi í Vöku, í tryggingafélög og vegagerðina, en enginn hafði tekið bíl. Þá hringdi ég í lögregluna og spurði hana, en hún gat fullvissað mig um að engum bíl hefði verið kippt burt á umræddum tíma á umræddu svæði, og því miður að, já, það er öllu steini léttara stolið á Íslandi vinur minn, trúðu mér, sagði löggan í símanum. Þú verður að koma niður á stöð með eiganda bílsins og tilkynna hann stolinn. Þetta var náttúrulega hryllingur, mamma og pabbi áttu eftir að verða kolvitlaus yfir þessu öllu saman. Ég ákvað að ganga stóran hring í kringum miðbæinn og hugsa minn gang, og skoða önnur bílastæði, bara uppá von og óvon. Og á þessari löngu göngu minni, þar sem ég var mjög hugsi og reykti margar sígarettur, man ég: Það var ávísun upp á 100.000 kall í hanskahólfinu! Stíluð á handhafa, þetta voru laun sem ég hafði fengið daginn áður. Og ég gat ekki hugsað annað en “ég veit að ég var með hroka gagnvart guði, en þurfti hann að taka allan bílinn!?” Svo reykti ég meira og gekk meira, uns ég kom aftur að bílastæðinu þar sem bíllinn minn var ekki, heldur einhver annar bíll búinn að leggja þar. Jæja, það var ekkert að gera en hringja í mömmu og tilkynna henni að bílnum hafi verið stolið: halló? hæ. Jæja, hvað segirðu gott? Ekkert gott. Nú af hverju? Þarna…bílnum var stolið, bláa Volksvagninum. NEI! NEI NÍELS! Jú, við þurfum að fara uppá löggustöð. NEI, hvað meinarðu?! Ég sótti bílinn í morgun. Og þá kom í ljós, að mamma hafði um morguninn átt langt spjall við mig um nákvæma staðsetningu bílsins og hún svo farið og sótt hann. En ég vaknað minnislaus seinna um daginn. HA HA! Og ég sem hélt að guð hefði haft eitthvað með málið að gera! Hann náttúrlega kom ekkert nálægt þessu, enda er hann ekki til. En það var samt illa gert af honum að má út minnið mitt og láta mig lenda í þessu. Segðu svo að hann hafi ekki húmor gamli kallinn!HAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAhahahahh...

12/14/2004

Eftirfarandi blogg er tileinkað kúki, og Guðjóni Idiri Abbesi enda er hann líka á litinn eins og mykja og að auki finnst honum leiðinlegt að lesa um hundinn Heru, en hún kemur nú við sögu;
Hera stakk af í gær og sneri heim, búin að éta á sig óléttubumbu. Bumban sem hún var með í gær, var jafnvel enn stærri en þegar hún gleypti tvær fiðraðar gæsir með öllu nema sundfitum.
Í dag fór ég með hana í göngutúr og tók eftir því að rassboran á henni var óvenju mikil að flatarmáli, hún sveiflaði skottinu óvenju hátt og leit út fyrir að ætla að kúka von bráðar. Loks kúkaði hún á útsýnishól, svo allt hverfið hefði getað horft á.
Lorturinn sem kom út var sver, langur og ljósbrúnn.
Eftir smá spöl þurfti hún aftur að ganga örna sinna, en í það skiptið voru hægðirnar heldur linar.
(Ég vil bara taka það fram, svo það fari ekki á milli mála, að ég er einn af þeim sem er alltaf tilbúinn ef hundurinn minn vill kúka úti, ég er alltaf undir það búinn að stinga höndum oní vasa, líta til himins og halda áfram að labba eins og ekkert hafi í skorist. Því ég veit að kúknum mun hvort eð er skola burt og lítil börn eiga ekki að vera það heimsk að borða hundaskít).
Jæja, svo var röðin komin að sjálfum mér að leysa buxurnar. Ég var nýbúinn að hreinsa klósettið, sem heitir Gústi litli, með brennandi heitu vatni úr sturtunni, svo stöðuvatnið í skálinni var heitt. Og þegar réttur gærdagsins datt út úr mér í heitt vatnið, hefur hann leystst einhvernveginn upp, svo lyktin varð eins og af barnakúk.
Sjálfur á ég ekki barn en þekkti þó lyktina strax, því þessi lykt er nokkuð sem festist í dulvitundinni, já:
"barnakúkslykt er föst í sammannlegri dulvitund mannkynsins, hún er arketýpískt leiðarminni sem birtist í formi lyktar í æsku, í foreldrahlutverki og dauða. "
eins og C.G. Jung reit í riti sínu "Man and his symbols" á bls. 370.
En núna í kvöld hleypti ég Heru aftur út í garð, eins og alltaf hvarf hún út í myrkrið inn á milli trjánna, svo eina vissan mín um að hún sé ekki flúin er dinglið í hálsbjöllunni hennar. Og þegar dinglið hafði ekki heyrst í nokkurn tíma kallaði ég reiður "komdu litla druslan mín!".
Þá heyrði ég viðrekstur svo öflgan, að húsagarðurinn allt í kring tók undir og drundi með. Að vörmu spori barst út úr kolamyrkrinu maukþykk drullufýla og Hera í kjölfarið á harðaspretti til mín.
Það leið næstum yfir mig. En eitt er víst að Hera litla fær ekki að sofa uppí í bráð hjá mér. Hún er ógeðsleg. En að vísu fyndist mér Birgitta Haukdal örugglega vera jafn ógeðsleg ef ég væri alltaf að horfa á hana kveða drundrímur daginn út og inn. Svo það er ekki að marka.

12/11/2004

Ég var að horfa á þá ágætu stöð Ómega um daginn þegar allt í einu steig á stokk Johny Cash, þálifandi með sitt svarta elegant hár og tign hins bandaríska sveitasöngvara. Hann hélt smá ræðu um rítalín og tók svo að syngja. En nokkur orð sem hann söng voru svo sönn að ég gerði mér grein fyrir aumkunarverðum lesti í fari mínu. Hann söng "it's hard to feed someone else when your'e hungry". Þ.e. það er erfitt að gefa öðrum mat á fastandi maga. Nefnilega, alltaf þegar ég kaupi mér pizzu og það rýkur af henni ósnertri, er ég tilbúinn að verja hana með kjafti og klóm svo enginn utanaðkomandi steli frá mér matnum. Ef ég sit með vini mínum sem hefur ekki tekið þátt í pizzukostnaðinum, þá fylgist ég grannt með honum yfir pizzusneiðina sem ég bít í hverju sinni og hugsa að þessi gráðugi hundsvinur minn sé kominn til þess eins að éta mig út á gaddinn. Ég verð viss um að hann hafi hagað heimsókn sinni einmitt þannig, að mæta samtímis pizzunni og með nærveru sinni, þögn og glápi reyni hann að láta mig fá samviskubit yfir að deila ekki með honum. Og þannig ét ég eina sneið, aðra og svo heilar sex þartil tvær eru eftir. Þá er ég orðinn saddur og ekkert er sjálfsagðara en að veita öðrum með mér. Pizzan hefur þá glatað öllu mikilvægi sínu og örlæti fyllir hjarta mitt svo ég spyr, hva villtu ekki fá þér? Já kæri bróðir eða systir, verum fyrirhyggjusöm og gefum með okkur áður en við verðum södd. Það lítur svo miklu betur út og er guði þóknanlegt. Amen. Mjámm, það er ekki heiglum hent að vera nauðgarar. Ég man eftir Öbbu vinkonu minni í grunnskóla, við vorum saman í ræðuliðinu. Einusinni fórum við í koddaslag í 1.bekkjar kennslustofunni, við vorum ein í skólanum að kvöldi og áttum að æfa ræðurnar okkar. Þessi slagur leiddist út í harðnandi átök og slagsmál. Og í hita leiksins þegar við kljáðumst hvað harðast, öskraði ég að ÉG GÆTI SKO ALVEG NAUÐGAÐ HENNI EF ÉG VILDI! En þá öskraði hún til baka að NEI AÐ ÉG GÆTI ÞAÐ BARA EKKI NEITT! Ekki reyndi á það og ég reyndi það ekki yfirhöfuð fyrr en mörgum árum seinna þegar ég bauðst til að nauðga kærustunni minni, með fullu samþykki hennar að sjálfsögðu og bæði kappklædd í föt. Hún var í gallabuxum með belti, sem er náttúrlega fullkomin nauðgunarvörn og réttarstaða mín fyrir dómstólum því óyggjandi mér í hag. En ég segi sem svo: Væri hún allsber, hefðu aðstæður til nauðgunar verið kjörnar. Hún barðist á móti sem hún gat og ég hafði það markmið að þröngva mjöðmum mínum inn á milli klofsins á henni. En það er enginn barnaleikur, því hún bæði klemmdi lappirnar á sér saman og velti sér á alla kanta. Í þokkabót bæði kleip hún mig og kitlaði, öskraði í eyrað á mér og beit í snepilinn. Í öllum þessum barningi var það ekki fyrir svartan mann að halda standpínu. Nei, leiðin að gotrauf kvenmanns getur verið þyrnum stráð. Maður þarf að vera gathittinn, lúnkinn og sterkur í typpinu. Í ofanálag, verð ég að segja, er nú alveg nógu erfitt bara að hitta þegar hnátan liggur kjurr! Ja svei.

12/09/2004

Ég sit yfir námsefni og les til prófs, en það gengur ekki svo vel. Ég er nefnilega svo glaður einhvernveginn, að ég get bara ekki tekið próflesturinn alvarlega. Ég hálfpartinn hlæ að erfiðum skilgreiningum sem ég þarf að standa skil á, hvað skipta þær máli? Þegar það er bros á minni vör, neðri vörinni til dæmis, skiptir engu máli þó ég falli. En kannski er ég bara orðinn geðveikur, maður veit aldrey. Ég hef ekki haft samskipti við fólk að neinu ráði svo lengi. Kannski ef einhver sæi mig núna, kæmi ég honum fyrir sjónir sem úttauguð og sorgleg manneskja, með bauga, vaggandi mér fram og aftur, nuddandi á mér lófunum saman, með neðri vörina strekkta út í kinnar. Ég lít í spegil, nei...það er allt í lagi með mig. Haha! Nejj...FÚSI!!! Ert þetta þú? Fúsi elsku bróðirinn minn! Langt síðan ég hef séð þig, mikið líturðu vel út! Þú ert greinilega búinn að vera að ríða mikið undanfarið! Til hamingju! Það er eitthvað annað en ég! Nei ég fæ aldrey neina skonsu! Gleðilegt afmæli! Ertu bara orðinn 28 ára? Vá! Nei, þrjátíu ára! Ótrúlegt, ÓTRÚLEGT að maður geti orðið svona gamall yfir höfuð. Þinn bróðir Níels.

12/06/2004

Solla systir var víst að ökklabrotna og ég óska henni innilega til hamingju með það! Þegar mamma sagði mér fréttirnar með beiska geiflu á munninum, þá ætlaði ég bókstaflega að rifna úr hlátri. Ég greip um hjartastað minn og flengdist í gólfið þar sem ég lá í krampaköstum og sagði "hahaha, ó þetta er svo fyndið!". Nei, það er ekki satt, ég fór ekki að hlæja. En ég get alveg ímyndað mér hvernig það gerðist og af hverju. Fyrir víst veit ég að Sollabolla var í fótbolta. Þegar hún var í fótbolta, hefur örugglega kona staðið álengdar á græna grasfletinum þar sem þau voru að spila og horft á hana hatursfullum augum. Þessi kona lyktaði eins og úldið tjald og hor lak úr nefinu ofan í yfirvaraskeggið. Hún leit í raun út eins og maður, þessi kona sem hataði Sollu. Þessvegna, þegar Solla hafði nýsparkað boltanum frá sér, fór konan á svo mikla þeysireyð að síða gráa hárið á henni flaksaðist til í vindinum og níðþröngu gallabuxurnar skárust svo heiftarlega upp í rassinn, að lá við hann færi í sundur. Og þar sem Solla stóð, horfði út í loftið og blístraði, renndi þessi kerling sér skriðtæklingu á ökklann á henni um leið og hún öskraði: "FERDAMMT DÚ ALLTE KÚ!". Þetta ætti að kenna Sollu þá lexíu, að maður á aldrey að segja ljótt um annað fólk. Já, svo vil ég leiðrétta misskilning. Einusinni sagði ég að mér væri alveg sama þó eitthvað fólk væri að línka á mig eða ekki og mér væri í raun sama þó enginn læsi þessa bloggsíðu. Það var hroki. Ég þrái að láta lesa mig, ég elska að bera á mér rassinn á almannafæri. Allt er hégómi eins og sjálfur Guð sagði, og ég er hégómi frá toppi til táar, getnaðarlimur meðtalinn. Bless.

12/04/2004

Ég veit um marga sem hafa skrifað blogg drukknir. Mér finnst það hálfgerð synd gagnvart... Nei það er kannski ekki synd gagnvart neinum að gera slíkt. En það er svosum hægt að sjá til hvernig það fer alltsaman. Í stuttu máli fór ég í sund í dag. Og í heita pottinum, þegar ég steig ofan í hann, sá ég þessa konu um þrítugt sem lét mig hugsa "þessari gæti ég nú vel hugsað mér að giftast og eignast börn með". Hún var með svart hár sem féll niður á brúnleitt senjórítulegt bakið og í þröngu bikiníi, með kennslukonuleg gleraugu. Einu orði sagt, hún var kynbomba. En lengra náðu þessar hugsanir mínar ekki, ég lagðist í vatnið og lét mig dreyma. Mig dreymdi þar til ég tók eftir því að þessi giftulega kona lá í kjöltu hálfrakaðs manns. Og þau tvö voru aðeins of náin fyrir minn smekk. Ég lét mig hafa það, glápti út í loftið með eyrun neðansjávar svo ekkert truflaði mig. Þar til ég sá ljóta manninn, manninn sem hélt á kennslukonunni. Hann hélt ekki bara á henni, heldi kyssti brjóstin á henni, bæði! Þá varð mér ekki um sel. Hvurslags dónaskapur var þetta eiginlega? Þetta var bölvað klám á almannafæri til þess eins gert að vekja öfund. En ég hafði mikla trú á þessari svarthærðu þrítugu konu í kjöltu hans, og hugsaði "nei, það getur ekki verið að hann sé með einhverja greddustæla! Ef hann væri með standpínu og hún kæmist að því mundi hún örugglega móðgast, hún er svo mikið gæðablóð". En hvað sem tautar og raular, höfðu athafnir þeirra þau áhrif á mig að ég þurfti að taka ákvörðun: Að hneykslast á framferði þeirra á kristilegan hátt, eða njóta þess að glápa á þau. Því þeirra er valið, mátturinn og dýrðin, að ef þau ætla að vera í erótískum faðmlögum í almannaheitupotti, verða þau að vera tilbúin að sætta sig við að ímyndunarveikir pervertar gæli við typpið á sér, klæði þau úr fötunum og láti þau hamast hvort á öðru í huga sér. Þau geta ekki búist við að allir séu jafn heilbrigðir í hugsun eins og ég og þú, sem horfa undan, hneykslast á spillingu nútímans og sakna þess tíma þegar bannað var að kyssast á götum úti. Já, sem betur fer mun þetta ógeðslega pakk fara til helvítis þegar allt kemur til alls. Hallelúlja.

11/27/2004

Sú var tíðin að Hera litla tók mark á mér. En nú er ég bara bull í hennar augum. Ég man að einusinni hafði hún blygðunarkennd og kunni að skammst sín. Í dag er því öðruvísi farið. Í gamla daga ef ég skammaði hana lagði hún skottið á milli lappanna og horfði undirleit á mig þar til hún bræddi mitt reiða hjarta og ég byrjaði að elska hana á ný. Ef hún stalst í ruslatunnuna í eldhúsinu að næturþeli, þá þorði hún ekki fyrir sitt litla líf að stinga snoppunni þangað inn daginn eftir, henni óaði við að sjá vettvang glæpsins og hvaða ósköpum hún hafði ollið. Þá hafði hún gert það sko, að tosa ruslapokann undan vaskinum, tæta hann í sundur og éta allt sem ætilegt var. Hún vissi nákvæmlega hvað var synd, og hvað var dyggð. Maður þurfti ekki annað en nefna orðið "rusl", þá fór hún í steik og faldi andlitið undir loppunum. En því er ekki að skipta í dag, ónei. Hún er orðin spillt gömul kerling sem kallar ekkert ömmu sína. Hún veit nákvæmlega hversu langt hún má ganga og fetar jafnan á manns fínustu taugum. Í gær t.d. sat ég við sjónvarpið og heyrði Heru trampa niður stigann sem liggur í kjallarann. Svo leið og beið og Hera trampaði upp stigann með smjattandi munn. Þá vissi ég strax hvað hafði átt sér stað: hún hafði étið súkkúlaðið mitt! Ég þaut því upp, skipaði henni að koma með mér niður og ætlaði sko að húðskamma hana. Niðri benti ég með vísifringri á diskinn sem súkkúlaðið hafði legið á og öskraði "HVAR ER SÚKKÚLAÐIÐ?!" Hera mændi bara á mig með gleðiblik í augum og dillaði skottinu. Því næst fann ég nammibréfið í tætlum á gólfinu, tók það upp, otaði framan í hana og öskraði enn hærra "HVAÐ Á ÞETTA AÐ ÞÝÐA HA?! AÐ ÉTA BARA SÚKKÚLAÐI SEM ÞÚ ÁTT EKKI?!". En það var alltaf sama sagan, hún tók ekkert mark á mér frekar en áttræð kona tæki mark á fimm ára strákling með svefngalsa. Fram og aftur sveiflaðist skottið! Já, Hera er orðin gömul. Ég verð að sætta mig við að hún er eldri en ég og lífsreyndari, í þeim skilningi að vera hundur. Hún er með gigt, sí-nöldrandi og þrjósk eins og jarðaber. Núna rétt áðan hleypti ég henni út í garð, en hún sneri ekki aftur. Ég kallaði út í myrkrið "Hera bera, komm" en ekkert svar. Ég hljóp uppfyrir hús og út á götu til að sjá hvort hún væri nokkuð að fremja sjálfsmorð. En hún var bara týnd og tröllum gefin. Ég smellti mér því í skóna og þræddi garða nágrannanna, því hún er vís til að standa á beit í fuglafóðri, ætluðu svöngum þröstum. En hvergi var Hera. Þá skundaði ég í öngum mínum út á götu aftur, upp í Hjallaselið og skimaði hausnum í allar áttir. Jú þarna var hún, fjarska langt í burtu. Ég kom auga á gigtveika rassinn hennar sveiflast til og frá þar sem hún tiplaði áfram úti á miðri götu. Hún var á leiðinni uppí Seljahlíð, sem er húsaþyrping bleikra elliheimila. Fyrir mér má hún alveg innrita sig þar. Þá fengi hún að minnsta kosti heimilishjálp, kæruleysispillur og heilt rúm til að sofa í.

11/23/2004

Hefur þú einhverntíman spáð í rúmdýnum? Þetta eru fyrirbæri sem við liggjum á þegar við sofum og eru andstæðar sængum. Sæng er eitthvað sem þú elskar og dáir, á meðan dýnan undir þér fær háðulega og niðurlægjandi útreið. Þegar ég var lítill strákur og svipti laki af rúmi, þótti mér alltaf skrítið að sjá hve dýnan virtist eiga margt sameiginlegt landakortum. Það voru brún lönd út um allt, hæðalínur og pollalaga hringir út og suður. Á þeim tíma var auðvitað skynsamlegast að álykta sem svo, að fólk hafi pissað svona mikið undir og skapað þannig þessi kynjamynstur. Svo þegar ég komst til ögn meiri líkamlegs þroska breyttist fullvissa mín um hver væri sannleikurinn á bakvið dularfullu pissublettina. Því nú streymdi þvers og kruss ástarsafi úr mínu eineygða sverði og lá beinast við að álykta sem svo að blettirnir í rúmdýnunum væru fornir brundar. En þó fannst mér undarlegt hvursu stórir þeir voru, og undir hvaða kringumstæðum skjóta menn fullnægingum sínum út í horn? En nú, kominn til vits og ára, veit ég að þetta er auðvitað bara gamall sviti sem allskonar fólk hefur svitnað út úr sér, og blettirnir ná alla leið út í horn því fólk hefur svitnað á hausnum og e.t.v. slefað smá í leiðinni. En veltu því nú samt vandlega fyrir þér kæri lesandi, hvort þú sofir á notaðri dýnu eður ei. Því það gildir engin tvíhyggja hér. Ef þú þekkir ekki forsögu dýnu þinnar, gæti einhver fertugur karl með bumbu hafa átt hana. Þessi maður hefur alveg örugglega klórað sér í pungnum og nuddað svo súrlyktandi kynfærum sínum utan í dýnuna. Kannski hét hann Jón Bóndi, og hann hefur svitnað og slefað í svefni. Einhverntíman pissað undir. Haft samfarir við konu og hún skvett píkusafa út um allt, blandaðan sæði. Og hver veit nema hann hafi snýtt sér uppúr draumi. Og jafnvel kúkað undir!? Þú sérð að þetta er ekkert grín. En jæja, ef þér finnst gaman að hlusta á fertuga feita kellingu með háa og hvella rödd, tala við aðrar kerlingar sem drekka Grand Marnier og hlæja brussulega að kosssstulegum sögum, þá skaltu lesa sögur þýsku tannsmíðakellingarinnar. Hún er víst það heitasta í netheimum í dag. Sjálfum finnst mér hún fyndin, á sinn hátt.

11/21/2004

Ég fékk bréf frá Rússlandi í nótt. Ég fékk þetta umslag, og þegar ég opnaði umslagið birtist veskið hans pabba. Þetta var tákn í draumi. Veskið hans pabba er úr svörtu leðri, ílangt og með allskonar leynihólfum og göngum... Hvernig veit ég það? Ég hef ráfað þar um. Veskið hans pabba gleymdist semsagt í Rússlandi og var sent til mín, og þetta var ábending um að ég ætti að skrifta og fá syndaaflausn á blogginu mínu. Svo voru mál með vexti að þegar ég var ungur, svona 12-17 ára, hafði ég mjög takmarkaða innkomu peningalega séð. Ég fékk jú húsaskjól, næringu og allt sem ég þurfti og vasapeninga að auki. En einhverntíman fann ég fyrir svo miklum fjárhagslegum þrengslum, e.t.v. átti ég ekki fyrir vídeóspólu og blandi í poka, að ég tók mig til eina nóttina þegar allir voru farnir að sofa og læddist á tánum upp brakandi stiga. Uppúr kjallaranum og upp á miðhæðina, þar sem veskið hans pabba lá hreyfingalaust á kommóðu, í myrkrinu. Í minningunni var ég eins og kanína risin upp frá dauða, hokinn í baki með loppurnar dregnar upp að bringu. Þannig stal ég mínum fyrsta pening. Þetta voru svosem ekki mikil tímamót, enda höfðum við systir mín stundað það í mörg ár að leita uppi smápeninga hér og þar, og kannski í botninum á veskjum foreldra okkar. En þessi þjófnaður minn var öðruvísi að því leitinu til, að ég tók seðil vísvitandi. Ég held það hafi verið 500 kall. Með seðilinn í höndum hljóp ég niður í kjallara, nær yfirbugaður af adrenalíni og eftirsjá, en þó með þessa sérstöku mammons-gleði sem athafnaskáld finna oft fyrir. Ég sór við sjálfan mig að gera þetta aldrey aftur. En spillingin gagntók mig. Fyrst ég hafði gert þetta einusinni, gat ég gert það oftar. Þegar lúxusvandamál tóku að herja á mig sem ungling, og ég sá ekki fram á að geta brauðfætt mig á poppi og kóki í næstu bíóferð, þá neyddist ég til að leita til veskisins. Svarta leðurveskisins sem er nú svo greipt í huga mér að mig dreymir um það. Já, spillingin getur verið svo lúmsk. Þegar ég var búinn að venjast því að stela 500 köllum, náði ég þeim þroska að geta stolið 1000 köllum kinnroðalaust. Það gerði mér alsekki erfitt fyrir að seðlarnir í veskinu hans pabba voru stundum svo margir, að ég var viss um að hann ætti ekki aura sinna tal. 1000 kallarnir og 500 kallarnir voru nú týndir upp eins og krækiber, og ekki leið á löngu fyrr en ég stal mínum fyrsta 5000 kalli. Þá hélt ég að toppnum væri náð. 5000 kall, aldrey aftur! En viti menn, 5000 karlar geta líka orðið daglegt brauð. Þannig er hluti af minni afbrotasögu. Ég gerðist sekur um mannrán á dauðum forsetum og biskupum úr veskinu hans pabba. Mig grunaði alltaf að pabbi vissi hálfpartinn um þetta alltsaman, og hann væri á vissan hátt samsekur að láta peningana sína liggja á glámbekk. Því fékk ég sjokk einn daginn, þegar ég gerðist svo kræfur að lauma 100 kalli upp úr veskinu hans á meðan mamma og pabbi voru inni í eldhúsi, og ég gripinn glóðvolgur að stela aumum 100 kalli. En pabbi varð ævareiður þegar hann sá mig, stórhneykslaður á þessu glæpaverki. Allt þetta fjaðrafok yfir skitnum 100 kalli? Þá fékk spillingin og djöfullinn inni í mér sálfræðilegan kinnhest, og þessir syndalestir héldu sig tilbaka í nokkurn tíma, þar til seinna þeir byrjuðu að grassera aftur. Ég ætlaði að bíða með þessa uppljóstrun þar til pabbi væri kominn á elliheimili og í mína forsjá, en táknið í draumnum sagði ''fáðu syndaaflausn nú, játaðu skammir þínar!". Í dag er ég náttúrulega endurfædd og hrein sál, og þar sem ég veit að pabbi les ekki þessa bloggsíðu bið ég mömmu um að vera ekkert að minnast á þetta frekar en hún vill. Þannig er það gert í kaþólskum kirkjum!

11/19/2004

Ég veit ekki hvort þetta séu old news: Baghdad burning. Þar segir venjulegur Íraki frá venjulegum Írökum, m.a. ''There was a time when pro-occupation Iraqis were able to say, "Let's give them a chance..." That time is over. Whenever someone says that lately, at best, they get a lot of nasty looks... " Bandaríkin munu tapa stríðinu í Írak, þeir munu rústa eins miklu og þeir geta áður en þeir fatta að þeir verði að fara. Þetta gerist á innan við fimm árum. Ég er mikill spámaður og er tilbúinn að veðja 5000 krónum við hvern sem vill. Nú er hver einasti Íraki hryðjuverkamaður. Falluja er sprengd á álíka hátt og þýskar borgir undir lok þú veist, og það eru fullt af sláturhúsum nr. 5 þar líka. Þá er best að verða svolítið heimspekilegur. Guðjón Idir Abbes vinur minn er heimspekingur, en ég sé samt ekki að það hafi gert hann neitt klárari eða skemmtilegri. Fyrir mér er Gaui hinsvegar fyrst og fremst tilfinningavera. Hann er mesta tilfinningavera sem ég veit um. En af hverju? Það er afþví hann tjáir sig. Um sínar eigin tilfinningar. Við aðra! Hann hefur sagt mér svo margt í trúnaði að mér finnst ég vera með krumlur á hálsi hans, og gæti kreppt að hvenær sem mér dytti í hug. Það er mjög sjaldgæft á Íslandi enda er Gaui líka Arabískur til helmings. En hvað er það að vera tilfinningavera? Þú skalt ekki skilgreina það heldur taka dæmi: Steinn Linnet er týpískur íslenskur karl, grætur ekki, talar ekki um tilfinningar sínar né missir stjórn á þeim fyrir framan aðra. Er hann eldfjall tilfinninga sem aldrey hefur gosið? Skúli talar stundum um tilfinningar sínar, en þá yfirleitt eins og hann sé að reyna að skilja eitthvað óreiknandi stærðfræðidæmi. Og þegar hann fær álit annara og ber það saman við sitt eigið sjónarhorn, þá fattar hann! Sjálfur tjái ég mig yfirleitt í gegnum hæðni. Enginn af okkur er samt tilfinningavera, nema Gaui. Pabbar eru yfirleitt ekki tilfinningaverur, sem getur falist í kynslóðabili og hvernig viðkynning á sér stað á milli þeirra og barnanna. Afar geta oft verið tilfinningaríkir, vegna aldurs, reynslu og sýn á lífið. En ég veit svosum ekkert hvað ég er að bulla núna þar sem ég þekki afskaplega fáa afa, satt best að segja þekki ég engan afa! En eitt veit ég, að allir menn hafa tilfinningar, en tilfinningaverur eru aðeins þeir sem gráta og bera tilfinningar sínar á borð annara, til að éta. Gráðugu úlfar! Jæja nóg, fyrir utan það að mér hefur fundist einhver vera að fylgjast með mér uppi á Þjóðarbókhlöðu undanfarið. Ég finn þúsund augu hvíla á hnakka mér, og alltaf hélt ég að þetta væru stelpur sem væru skotnar í mér. Svo þegar ég stend upp finn ég þúsund augna girnd beinast að rassi mér. Þegar ég bara lít í kringum mig, sé ég að þær slefa allar af frygð! En það er ekki satt, það er ekki aðal málið. Það er guð sem er að glápa! Hann er sá eini sem er skotinn í mér.

11/15/2004

Ég veit ekki hvort mig langar að segja frá útigangsmanninum sem ég gaf húfu, eða þynkureynslu eða böbbl-böbbl unglingunum sem ég skuldaði 40 krónur. Mér fannst það seinastnefnda hljóma best. Sko, í sjoppunni hjá álftamýrarskóla var í fyrndinni leiktækjakassi með leiknum böbbl-böbbl. Og þar voru alltaf unglingarnir... Nei ég ætla frekar að skrifa um þynkuna. Ég var 18 ára og hafði drukkið pólskan strávodka kvöldið áður og átti tvo valkosti daginn eftir: vera heima og mæta fordæmingu móður minnar á vondu líferni eða mæta til vinnu sem byggingaverkamaður með heimsins mestu þynku í hausnum. Já. Æja. Nú finn ég að ég bý ekki yfir neinni frásagnargleði og geri það sem er alveg bannað, að gefast upp. Þú hefur fullan rétt á að fyrirlíta þessi bölvuðu orð. En á meðan ég man, þá vil ég benda þér á að ef þú ert með typpi í klofinu, það standandi út úr buxnaklaufinni, buna út úr því og þú fyrir framan vegg... skaltu taka eftir því að veggurinn verður ögn dekkri þar sem pissið fellur á. Þá er jafnan mjög auðvelt að teikna mynd af Esjunni. Ég samdi ljóð til heiðurs Skúla Arnlaugssyni: Komdu nú með mér Skúli minn að hlaupa um græna gresju! rass þinn mun hristast og ég flissa og þú gelta og saman eltum við skottið þitt sem er ónáanlegt: dilli-dó, dilli-dó rófan á minn vanga sló. Já ég veit. þetta ljóð fjallar um eilífðina í voffi Skúla, sem er dregið fram af tímaleysinu í rassinum á honum. Ég er samt allsekki að gefa í skyn að Skúli sé með ljótan rass! Þvert á móti er Skúli með fagurlagaðan bossa. Hefi ég séð hann.

11/11/2004

Fyrst að líf mitt er fullkomið er ekkert sem ég get sagt skemmtilegt, nema kannski frá gömlum draumi? Það er þó eitthvað. Þann 28. mars á þessu ári dreymdi mig að ég væri staddur inni í herberginu mínu í Rússlandi. Þar fel ég mig á bakvið ljósbrúnan skáp og horfi út um opna herbergishurðina fram á gang þar sem "vindurinn" er. Ég þarf að fela mig fyrir honum, er með byssu til að drepa hann en þori ekki að hreyfa mig. Það er eitthvað sem hann vill mér þessi vindur, eitthvað sem ég skulda honum. Síðan allt í einu feykist ég um koll og dett á rúmið og vindurinn segir skipandi: "þú getur ekki komið mér á óvart/falið þig" eða eitthvað svoleiðis. Síðan neyðir hann mig til að samþykkja að fara út að borða með sér. Hvað ætli þetta hafi þýtt? Ég var alveg lens á þeim tíma og hef ekki enn skilið þetta. En eitt er víst, að þetta virðist vera mjög táknrænt. Ég á gamla fartölvu, sem heitir Compac, fædd árið 1997. Um daginn opnaði ég Internet explorer í henni og langaði kannski en bara kannski að skoða klám. En þegar ekkert gekk man ég að tölvan hefur aldrey komist í snertingu við internetið. Ég sé það núna að tölvan mín er gömul einmana kerling, einangraður dalbúi sem fær bara bréf frá öðrum tölvum í gegnum diskettudrifið. Já, tölva án internets á ekki sjö dagana sæla. Til að botna þetta vil ég segja frá bólu á upphandleggnum. Ég fann hana undir apahárunum öllum og ákvað að kreista hana, þó hún liti ekki út fyrir að vera fullþroskuð. En hún var nú samt einstaklega samvinnuþýð; hún reif upp hold mitt og skinn, spýttist út og allur gröfturin í einu. Engar eftirhreytur. Ó að allar bólur væru eins og hún, þá væri lífið gott! Verst að það var svo mikill kraftur í þessu að blóðblönduð vilsan spýttist yfir andlitið á mér. Það var ekki sem verst, allavega skárra en að horfa á hana eins og gulrauðar stjörnur á spegli. Taktu svo þátt í könnuninni hérna niðri takk. Bless bless.

11/05/2004

Ég fór aftur í almenningssturtu áðan og var búinn að gera allt nema þurrka mér og var á leiðinni til handklæðisins. Það var samt einhver skrítin tilfinning í rassinum mínum, aðallega rasskinnunum sem einhvernvegin nudduðust utan í hvora aðra, ég allavega fann fyrir núning. Ég athugaði þetta með því að stinga einum putta þangað. Hafði semsagt gleymst að skola sápunni burt. Ég neyddist því að ganga aftur til sturtu minnar og klára þetta alminnilega. Bara svo það sé á hreinu.

11/02/2004

Nú ætla ég að veita þér ærleg ráð. Annað þeirra snýr að sjálfsblekkingu, en hitt að mannlegum samskiptum í fjölmenni. Við sem búum í borgum þurfum stundum að drekka vatn beint úr krönum og vöskum, en sumir þeirra eru grútskítugir. Ef þú hræðist skítuga vaska, gerðu þá eins og ég; Einusinni sá ég vask sem var fullur af ryði, þarna höfðu skítugir verkamenn þvegið sér um hendurnar, snýtt sér ofan í og jafnvel klippt neglur sínar. En þó vaskurinn sé drullugur getur vatnið sem bunar úr krananum verið tært. Það eina sem maður þarf semsagt að gera, er að loka augunum, halla vörunum undir bununa og ímynda sér að maður sé staddur uppi í sveit, í góðu veðri að drekka úr skoppandi lækjarsprænu, sötrandi hið eilífa vatn á meðan brúnrauður jaðrakani tístir "Vaddúdí!!". Svo lokar maður munninum og opnar augun. (Í eftirfarandi texta mun ég reyna að vera fyndinn, en þar sem Steinn Linnet hefur sagt mér að ég geti ekki verið fyndinn nema ég sé það óvart, býst ég við að þetta verði tilgerð): Seinna ráðið sem ég vildi veita þér er það hvernig skal troða sér í gegnum mannþröng. Fyrst skal reyna að smjúga á milli fólksins, beygja sig í hnjám og gera sig lítinn. Ef það gengur ekki, skal ýta léttilega í öxl eða bak þess sem maður vill að færi sig. Ef manneskjan stendur föst fyrir eins og fíll í mýrlendi, skal banka í hana og stugga við. Nú er allt reynt sem kurteist er, þá skal setja öxlina fyrir sig og anda djúpt inn, grípa undir klof manneskjunnar svo lófi nemi við kynfæri og lyfta henni upp. Þá sporðreisist líkaminn og um leið skal troðast blygðunarlaust áfram og anda út. Þá ætti manneskjan að vera úr vegi.

10/29/2004

Svo er sagt að þegar brennisteinsfnykur finnst upp úr þurru, þá megi gera ráð fyrir því að reiður draugur sé nærstaddur. Vissulega má það vera þannig, en ég tel mun líklegra að draugurinn hafi einfaldlega prumpað og orðið reiður yfir sinni eigin fýlu. Maður verður að gera sér grein fyrir orsakasamhengi.

Mér rennur svosum ekki blóð til neinnar skyldu, og skammast mín því ekkert fyrir að hafa vanrækt þetta blogg í 11 daga. Ég gef saur í allt blogg, þetta er lágkúrulegt fyrirbæri! Hinsvegar þykir mér afskaplega vænt um þig og að þú skulir nenna að lesa þetta. Ekki skil ég neitt í þér.

Jæja, en ég verð nú að viðurkenna að gamla góða Ísland virðist ekki bjóða upp á jafn frásögufærandi uppákomur og hið nýja vonda Rússland. Í gær las ég í bókinni ''Rauða hættan'' eftir Þórberg Þórðarson. Þar minntist hann á rauða torgið og sagði m.a.: ''Rauða torgið er aflangt svæði, steinlagt, sem liggur frá norðaustri til suðvesturs. Það er 285 faðma mína á lengd; það er álíka langt og frá pósthússhorninu í Reykjavík og upp að Klapparstíg. En á breidd er það um 70 faðma eða næstum eins og frá Hverfisgötunni í Reykjavík og upp að Grettisgötu".

Jamm, en þegar ég stóð og horfði yfir rauða torgið, sem er í raun grátt eins og fiskroð, langaði mig til að finna nið aldanna. Svo ég reyndi að ímynda mér hvernig það var þegar skriðdrekarnir völtuðu yfir stúdentamótmælin og klesstu undir járnum sér hausa og búka fólks, hvernig blóðið hefði kannski seytlað inn á milli hellusteinanna, og sætar stelpur kramdar og röndóttar eftir skriðdrekabeltin. Ég varð svo gagntekinn af sögu þessa torgs, að ég fann lykt af dauða og heyrði í kveinstöfum þúsund manns. Ég varð reiður yfir illsku stjórnvalda og fann að í hjarta mér sólaði hvirfilbylur. En þegar ég reyndi að fá samferðamann minn til að upplifa sömu mannkynssögu og ég, þá upplýsti hann mig um að þetta hafi í raun gerst á torgi hins himneska friðar, en ekki hér. Þá hurfu hörmungarnar mér sýnum í einni svipan, dúnalogn datt á í hjartanu og ég gerði mér grein fyrir því hversu gífurleg vinna það hefur verið að leggja allar þessar hellur maður!

10/19/2004

Og hvað sem mamma segir, en hún segir að köngurlær séu miklu hræddari við mig en ég við þær, þá trúi ég henni ekki. Ég get hinsvegar vel trúað því að læknar hlæji þegar sjúklingar prumpa á sjúkrahúsum. En eins og svo margt annað, þá er það ekki í frásögur færandi. Ég hef verið hræddur við köngurlær frá því ég man eftir mér. 4ra ára sá ég köngurló hlaupa undir sófa, svo ég hoppaði upp á sófann og þorði ekki að hreyfa mig drykklanga stund. 5 ára sá ég líka köngurló á gangstétt, hún var tvo faðma frá mér, lítil og feit. Ég bograði yfir henni og glápti, að því ég hélt, í öruggri fjarlægð. Svo tók hún á rás í átt að mér eins og vindurinn hefði feykt henni, svo ég hljóp öskrandi í burtu og eftir það vissi ég að þessi kvikindi búa yfir allskonar klækjum til að nappa mann. Hræðilegasta minning mín er þegar ég var skikkaður til að þrífa herbergið mitt, þá á unglingsaldri, dró fram rúmið og uppgötvaði að úti í horni, ekki svo langt frá þeim stað sem koddi minn og haus hvíldu, var heilt köngurlóarbú. Þar spásseruðu hundrað pínkuponsulitlar köngulósur. Ég drap þær með hárspreyinu mínu. Með hroll frá rassi upp í hnakka horfði ég á þær engjast um og drepast kvalarfullum dauða. Áðan settist ég út í gróðurhús við borð undir vínrauðum dúk. Þar var dimmt og fyrir utan napur vindur, þar sem veðrið er nú ekki alveg með sjálfu sér þessa dagana ha! Þó náðu götuljósin að kasta birtu á borðdúkinn í gegnum trén svo þar ruggðu laufblaðaskuggar. Þá gerðist það! Ég sá stóra köngurló á miðju borðinu fikra sig í áttina að mér, svartar útlínur hennar í skímunni, löpp fyrir löpp. Hún var komin alveg upp að borðröndinni, tilbúin að detta í klofið á mér. Þá ákvað ég að anda á hana. Í kuldanum blés ég hvítum gufustrók út úr munninum og hún baðaðist í honum. Kvikindið fraus, hreyfði sig ekki, sneri hikandi við og hypjaði sig frá mér. Frá mér, þessum ógurlega dreka sem spúir hvítum andadrætti. Og þá skildist mér, að hún var hrædd. NÝTT!!! NÝTT!!! NÝTT!!! Sammerkingahornið: Kónguló --> göngurófa, köngurváfa, köngurvofa. Húrra!

10/14/2004

Það var lítið eitt sem ég vildi segja. Samkvæmt skýrslu MHF (Mens health forum) ''Men's Health: Out of the Shadows'' eru margir karlmenn sem gjóa augum sínum á typpi annarra manna þegar þeir fara í almenningssturtur. Sérstaklega í Evrópu þó. Sjálfur hef ég aldrey séð typpi annars manns, því ég horfi annaðhvort beint upp í loft eða beint framan í fólk þegar ég neyðist til að berstrípla mig með því. Finnst jafnvel sjálfum að slíkt sé hreinsasti dónaskapur að sýna blygðan sína á almenningsvettvangi. Hinsvegar verð ég að segja frá því sem ég sá í dag í Laugardalslaug. Því þar voru tveir menn, báðir forkostulega feitir undir sitthvorri sturtubununni. Annar þeirra var þó með lítinn rass og spóaleggi. Augljóst var að þessi maður hafði einhverntíman verið mjór og spengilegur en safnað þessu utan á sig með græðgislegu áti. Eins og ég sagði voru þeir tveir í slagtogi fituhlunkarnir, en hinn var mun meira prófessjónell í spiki sínu. Rassinn á honum var að vísu hálfgerður poki, tómur og hrukkóttur poki. Lærin breið, breið og hristigjörn læri. Hann var digur af guðs náð og hefur sennilega fæðst þannig inn í þennan heim. Og nú kem ég að aðalatriðinu sem var bumban; hún náði alla leið frá brjóstum langleiðina niður að hnjám og breyddi sig langt út fyrir endimörk baksins. Þ.e. ef maður horfði aftan á hann, sá maður beinar línur baksins og máttuga bumbuna í bakgrunni. Því var líka ógjörningur að sjá typpið á honum, svo við komum nú að því málefni aftur. Ég reyndi sem best ég gat, án þess beinlínis að beygja mig undir hann, að koma auga á kynfærin. En hvorki frá hægri né vinstri var neitt að sjá, og því ömögulegt að staðfesta að þarna væri karlmaður á ferð. Mig langaði helst að öskra og hlaupa út, detta á leiðinni og rotast á flísunum, því ekki mundi ég vilja að hugsanleg kona sæi hann litla Pissa minn. Enda væri það líka konum líkt að glápa á besefa annarra!! Þrátt fyrir þetta voru jússurnar tvær bæði hlæjandi og masandi um lífsins furður. Ergó: það er hægt að vera hamingjusamur fitukeppur. Meira markvert átti sér stað, því þarna var hópur ungra stráka í roknasamræðum. Þegar ég bara hugsa um það, þá voru þeir nú svolítið tilkippilegir þessir litlu strákar. Nei DJÓK! Bara grín. Ég mundi aldrey leggjast með dreng, þó hann grátbæði um það. En svo kom aðvífandi sturtuvörður og kallaði rauður í framan ''VERIÐ EKKI MEÐ ÞESSI LÆTI''. Einn strákurinn svaraði ''má maður ekki tala saman?'' og fékk svarið ''ÞIÐ ÞURFIÐ EKKI AÐ ÖSKRA TIL AÐ TALA SAMAN ÞAÐ FINNST ENGUM GAMAN AÐ HLUSTA Á YKKUR''. Svo héldu þeir áfram samræðum sínum smástund, þartil sturtukallinn kom aftur og sagði svo bergmálaði í búningsklefunum ''VERIÐ EKKI MEÐ ÞESSI LÆTI!!!''. Þá gerði ég mér ljóst, að í öll þau skipti í grunnskóla sem ég þurfti að segja ''afsakið, ég hef rangt fyrir mér, ég sé eftir þessu, ég geri þetta aldrey aftur, ég er fífl'' þá var ég beittur stórkostlegu ranglæti af fullorðnu fólki, allt í nafni stofnanavalds grunnskólanna. Manni var kennt að sjá eftir og skammast sín fyrir prakkarastrik, sem voru í raun engin prakkarastrik heldur gjörðir sem gengu illa í pirrað fullorðið fólk sem hafði ekki yfir jafnaðargeði að ráða. Hojja kung-fu!

10/08/2004

Það eru svona myndir hérna. Frá Rússlandi, til að sýna hvað það var gaman.

10/07/2004

Það var gaman að vera 17 ára stelpa. Ég brá mér í gerfi ungrar og kræsilegrar gelgju í tvær vikur, á einkamal.is að leita mér að vináttu/spjalli. Auglýsing mín hljómaði svona: ''Hæ ég er bara að prufa þetta, maður veit aldrei hvað er að gerast ;) Mér finnst ógeðslega gaman að djamma og vera með vinum mínum, bílar og horfa á vídjó. Já og ferðast. En mikilvægast er bara að hafa gaman að lífinu og njóta þess sem býðst! Heyrumst!'' Ég var ljóshærð og græneygð, 168 cm á hæð og 60-65 kíló. Ungt blóð og kræsilegt. Og svona var ég vinsæl, ég fékk 60 bréf frá mismunandi strákum...og mönnum. 17-20 ára voru 15 talsins. 21-24 ára voru 18. 25-30 voru 11. 31-35 voru 6. 36-40 var 1. 41-45 var enginn. og 46-50 voru 6. Það voru furðufáir pervertar sem reyndu við mig. Flestir voru kurteisir og sögðu eitthvað eins og ''til í spjall?''. En hér birtast skemmtilegustu bréfin. Einn 47 ára sem býr á höfuðborgarsvæðinu sagði: ''Ég gæti vel hugsað mér að leika svolítið við þig. Ég er myndarlegur, mjög graður og góður í rúminu. Hafðu samband og gerum eitthvað gott saman.'' Einn 25 ára með brún augu og svart hár hafði þetta að segja, sem mér fannst einkar sniðugt: ''hvað segiru gott? ég er hérna 25 ára kk sem langar endilega að spjalla við spennandi stelpu. ég er ekki á einhverri desparet leit að kynlífi, finnst þetta bara spennandi og maður hefur svosem engu að tapa. verð samt að játa að ég hef mikinn áhuga á að spjalla við stelpu sem væri opin fyrir einhverju meira ef vel gengur....maður er nú mannlegur,hehe að minnsta kosti, endilega hafðu samband ef þú ert til í spjall og vonandi heyri ég frá þér. kveðja ps, það er mikill plús ef stelpum finnst í lagi að láta brunda uppí sig eða yfir andlitið á sér (afsakið hreinskilnina!!)''. Jamm. Margt skemmtilegt í boði. Einn fertugur náungi, skolhærður með stálgrá augu, hafði þetta að segja: ''Ertu til í að koma með mér á skrifstofuna mína og sýna mér píkuna á þér? Mig langar einhvern veginn bara að gera eitthvað svona forvitnilegt og skemmtilegt Getum svo fengið okkur góðan drátt á eftir, allt eftir þínum óskum... Mig langar líka í footjob og brunda yfir tærnar á þér, smá kinký.. Binda fyrir augun á þér og glenna þig vel svo píkan æpi út í loftið.. hvað ég geri svo veist þú ekki en líklega anda ég á hana og læt tunguna leika um snípinn á þér meðan píkusafinn flæðir. Á mynd ef þú vilt'' Hann var nú bara mannlegur he he að minnsta kosti. 33ja ára sjarmur með blá augu og skollitað hár sendi mér bréf undir fyrirsögninni ''Ertu gröð?'' og skrifaði svo ''viltu klæmast núna?''. Einn þrítugur, 170 á hæð og 100+ kíló á þyngd hafði þetta að segja klukkan 6 á aðfararnótt sunnudags, undir fyrirsögninni ''ohhhh''. Sagði svo og skrifaði svo: ''mér langar svo í eina 17 ára sæta''. En uppáhaldið mitt, sem ég átti örlítil bréfasamskipti við, var 48 ára frá suðurlandi. 24. sept. ''ertu til í að koma með mér í ferðalag?'' Ég: ''hvert ertu ad spá í að fara með mig?'' 25. sept. ''við getum nú farið í ferðalag í sumarhús og svo var ég að spá hvort þig mundi ekki langa að koma með mér til Parísar? en hvað ertu að gera núna og hvert mundi þig langa að fara?'' 26. sept. ''hæ beibí ertu heima núna á hvaða svæði ertu ég er á svæði 107 og langar að hitta þig og fá að sleikja píkuna þína.'' Ég: ''Hæ ég held ég þori ekki að hittaðig mér finnst þú vera alltof gamall fyrir mig ég meina engin vinkona mín hefur verið með svona gömlum kalli!'' 26. sept. ''nei en við látum vinkonur þínar ekki vita af því þær fá ekki að vita það frá mer og þú þarft ekki að segja þeim það en það gæti verið að ég kunni að láta þig njóta þess í botn að ég sleiki þig. hvar ert þú og gætir þú komið til mín ég er á svæði 107'' Ég: ''Nei ég held ég vilji ekki hitta þig núna.'' 26.sept. ''jæja þú verður að ráða því en ég er viss umað það gæti verið gaman og þú þarft ekki að hafa áhyggjur af vinkonunum. en viðverðum ísambandi vonandi og kanski langar þig seinna að prófa að vera með manni sem er nokkuð eldri en ég get samt sagt þér að ég er fínn kroppur og ekki með neina bjórvömb eða skvap'' 27. sept. ''hæ þú ert enn vakandi það væri nú gaman að heyra í þér við gætum líka fróað okkur saman í síman ef þú ert til í það.'' Og svo var það búið. Ég hætti að svara honum. Það sem mér fannst merkilegast var að enginn hinna ungu klæmdist eða lét perralega, en hinir eldri áttu það til. Þetta styður þá kenningu mína að maður breytist sjálfkrafa, hvort sem manni líkar betur eða verr, í pervert með árunum. Ungir menn verða fertugir en hin innri gredda mun ávalt vera 17 ára. Flest virðist benda til þess. Máli mínu til stuðnings vil ég vitna í samtal milli Gula Keisarans Kínverska og kennslugyðjunnar Su Nu, sem Yeh Tehui (1864-1927) skrásetti: ''Ung kona er best til samfara, og hún skal vera jómfrú með óplægðan akur. Þá munu brjóst hennar verða stinn og háreist enda ómjólkuð og hið kvenlega bragð vera óspillt. Hold hennar mun vera stinnt og húð hennar mjúk sem silki og hreyfingar hennar nautnalegar og mjúkar.'' Þar hefurðu það. Að lokum vil ég segja frá einu bréfi í viðbót, sem ég tók við með hugarfari 17 ára stúlku. Það bréf var ekki endilega til mín, heldur auglýsing. Ólafur nokkur hefur séð sér leik á borði og orðið sér úti um ódýra auglýsingu fyrir netsíðu sína í gegnum einkamal.is. Síðan hans netsaga.is er hreinasta afbragð. Sérstaklega mæli ég með smásögunni ''Hvernig ég mun dúlla við þig stórkostlega kona!''. Ótrúlega frumleg og falleg saga þar sem m.a. má finna þessi orð: ''Í þetta sinn legg ég þig, ástmey mína á magann, og eftir að hafa sett kodda undir maga þinn og sest klofvega yfir læri þín finn ég æpandi opið skaut þitt með konungi mínum gildvaxna'' og líka: ''[hún:]Ég tók sérstaklega eftir því hversu þrifalegt flísalagt klósettið er. Ég skal viðurkenna það hér og nú að karlar sem halda klóinu hreinu eru í meira uppáhaldi hjá okkur konunum. -Ég þakka þér elskan mín, tilfinningin er gagnkvæm.'' Og að lokum kynnir hann okkur fyrir nýju vísindalegu hugtaki: ''holdris vegna hlandóþols''. Hverjum er þetta ókunnugt, en kannast þó við það? Það er sannarlega hlutverk mikilla skálda, að bera alþýðunni fyrir sjónir blákalda skilgreiningu veruleikans! Góðar stundir.

10/03/2004

Móðir og hundur. Posted by Hello Á hvað eru þær eiginleg að glápa?

10/02/2004

Það er nú ekki í frásögur færandi nema fyrir það að...Þá er ég sko að tala um gærkvöldið. Það er semsagt ekki í frásögur færandi nema að svo miklu leiti sem átti sér stað daginn eftir. En það væri heldur ekki í frásögur færandi nema fyrir það sem á undan fór. Svo allt yrði þetta eitt stórt blekbull og ekki í stafi færandi nema þetta hefði allt gerst. Komi ég mér að efninu! Í gær fór ég semsagt á drykkju. Fyrst drakk ég fyrir framan sjónvarp, síðan drakk ég fyrir framan barþjón. Um tíma var ég kominn á það andlega stig, að finnast sjálfsvitundin vera aftast í hnakkanum og augun í mér vera vídjóupptökuvél, og í raun hausinn allur ein stór eftirlitskamera. Ef ég sneri hausnum til hægri sá ég Grímar vin minn, ef ég sneri honum til vinstri sá ég viðkunnanlega útkastarann á Grandrokk. Ef ég hallaði hausnum fram sá ég ofan í bjórflöskuna mína, sem höndin mín lyfti af og til upp að munninum, þá hvarf stúturinn mér sýnum og flaskan reistist stolt upp í loft. Því miður setti höndin mín ófáar sígarettur upp í munninn líka og þá þurfti ég að horfa í gegnum reyk. Jæja, ég sem eftirlitsmyndavél fylgdist vel með kellingunum og leitaði að þeim sem sýndust graðar á grunsamlegan hátt. Áfram tók ég sopa, reykti meira, glúgg glúgg og trallala. Og þá er að útskýra af hverju þetta er ekki í frásögur færandi nema. Einhvernveginn komst ég heim, einhvernveginn komst ég í rúmið. Og einhverra hluta vegna vaknaði ég upp í fanginu á íslenskum fjárhundi. Að vísu var voffinn tík, hvolpur í þokkabót. Ekki nema kannski eins árs, kelin og til í allt. Svo bara sleikti hún mig í framan og inni í eyrunum þegar ég fór að hreyfa mig til! Þá var ég nú ALDEILIS hlessa.

9/26/2004

Stundum er það þannig, að manni finnast draugar vera allt í kringum sig. Þetta gerist þegar maður er einn heim, það er dimmt eða vont veður. Það er hægt að gera margt til að verjast draugum, t.d. skríða undir sæng eða teppi. Svo lengi sem teppið eða sængin nær uppfyrir háls og niðurfyrir tær, þá getur enginn skuggi höggvið af þér tærnar eða sargað hálsinn í sundur eins og brjálaður arabi. Að kveikja öll ljósin í íbúðinni virkar líka ágætlega, en það er ekki heildarlausn. Að vekja hundinn hjálpar. Best er náttúrulega að bjóða einhverjum í heimsókn eða fara í heimsókn sjálfur. Allt eru þetta aðferðir til að verjast þeirri tilfinningu, að fyrir aftan þig sé vofa að læðupokast. Ég var hinsvegar að gera uppgötvun, því Megas virkar eins og verndandi sæng. Í kringum mig í kjallaranum voru myrkruð herbergi, ljós hér og þar og þögn. Svo mikil þögn að mér fannst ég heyra afturgöngur kljúfa loftið. Ég var einn heima, svo enginn gæti heyrt mín vonlausu óp. En svo fór Megas að hrína í græjunum og allir draugar bara...hafa sennilega orðið sáttir og farið í sjálfs analýseríngu á sínum forynjukarakterum. Því sit ég nú á meðal óhreininda og fróa mér með sætri stelpu í tölvunni. Hæ stelpa, af hverju ertu svona döpur til augnanna?

9/23/2004

Það eru tveir hundar á heimilinu. Hera kerlingin og svo lítill vælukjói sem heitir Beta. ollo9oi. Úbs. Þessi stafsetningavitleysa ''ollogoi'' var skrifuð af Heru, því hún stakk hausnum sínum upp á takkaborðið í einhverjum æ- æsingi. Ég veit ekki af hverju þær eru svona æstar báðar, ég sit með fartölvuna í kjöltu mér í algjöru myrkri. Af og til stingst hundshaus út úr myrkrinu í birtuna frá skjánum. Oddmjó snoppa með glitrandi augu ofaná lýsist upp, hún vælir og vill klapp. Snoppan hverfur til baka. Svo birtist Hera með svarta skoltinn sinn og dregur andann eins og perri,''hhhuhhh huhhhh huhhh'' segir hún. Svo sleikja þær á mér puttana, hlaupa hring í kringum stofuborðið og endurtaka leikinn. Hvaðan kemur þessi óþreyja? Best að athuga hvað þær vilja... Hera vildi fara út, en svo fór hún bara út en kúkaði hvorki né pissaði. Hvað á þetta að þýða alltsaman. Ollogoi? Þar sem ég er nú í tungumálanámi, kann ég nokkuð fyrir mér í gotnesku og veit að hundamál og forníslenska eiga sömu langalangömmuna sem er Indó-anatólíska. Ég get ég skilið O-llo-goi sem er forsk.-rót-merkingarending. Það útleggst á gotnesku ''Piþrinkur bhoþsa apbælam Sinteinan'' sem þýðir þá ''Ég Hera frá Túnhöfða hef fiðring í bossa til afmælis Linnetar''. Heyrðu já. Steinn Linnet á afmæli í dag. Gaggalagó! Vei!!

9/21/2004

Og ég sem hélt að ekkert gæti sjokkerað mig í gegnum tölvu eða sjónvarpsskjá. Yfirleitt verð ég fúll yfir antiklímaxinum sem fréttamenn skapa gjarnan með því að segja ''eftirfarandi frétt getur vakið viðkvæmum óhug'' því það sem kemur svo er í mesta lagi örskotsmynd af dauðu barni úti í vegakanti eða grátandi konum í svörtum kjólum. Maður þekkir þetta fólk svosum ekki neitt og nær réttsvo að sveia áður en næsta frétt tekur við. Setning ein:''1.000 bandarískir hermenn hafa látið lífið í Írak síðan "stríðinu lauk". 13.000 heimamenn hafa fallið.'' hafði þau áhrif á mig að ég hugsaði ''hmmm. 13.000 þúsund. Það er nú ekki svooo mikið, allavega ekki miðað við...'' lengra náðu þankagangar mínir ekki. Bíómyndir sem sýna allskyns hrylling hafa náttúrulega einhver stundaráhrif á mann, sem gleymast samt fljótlega. Bíómyndir eru líka bara plat og í raun óþolandi hneysa að sumar þeirra skuli kalla fram tár í augum fólks. Já elskan mín. Svo situr maður bara í kjallaranum sínum eða háaloftinu og lætur sér leiðast á fróni. Það er allt eitthvað svo tilbreytingarsnautt og litlaust hérna, það er svo niðurdrepandi að búa á Íslandi. Ekkert að gerast nema fara í bíó, maður verður leiður á því að fara alltaf í sömu bíltúrana fram og tilbaka og á endanum verða allir bara þunglyndir afþví það er allt svo auðvelt. Kannski er námið eða vinnan ekki svo skemmtileg og fólkið leiðinlegt. Já ég á betra skilið, ég fyrirlít íslenska millistéttarlífið og ríkisstjórn Íslands sem er spillt og byggir Kárahnjúkavirkjanir og gefur ekki kennurum ærleg laun. BANANALÝÐVELDI! ...og það er líka hluti af leiðindunum. Jæja, ætli maður hafi ekki bara rambað inná frétt á mbl.is. Ótrúlegt að stærsta dagblað Íslands skuli ekki kunna stafsetningu! Það er búið að taka af lífi einhvern kana og mynda herlegheitin. „Breska ríkisstjórnin fordæmir algerlega mannrán og morð á saklausum borgurum'' sagði einhver í kjölfarið. Eftir mbl.is lesningu er gott að fara á murinn.is til að lesa um hræsni stjórnvalda, og svo er gott að fara á andriki.is til að fá mótvægi við murnum.is. Svo er gott að fara á aljazeera til að skilja þessa morðóðu araba aðeins. En helvítis myndbandið var ekki sýnt. Mér tókst hinsvegar að finna það, þetta er víst það allra vinsælasta í dag, á hvers manns tölvu. Svo sá ég þetta. Fyrst las einhver gaur upp af blaðsnifsi yfir hausamótunum á þessum viðkunnanlega Amríkana með skeggið. Svo lögðu þeir hann á hliðina og byrjuðu að sarga af honum hausinn með rýting, varla stærri en flökunarhníf og ekki voru handtökin framkvæmd af neinum viðvaning né amlóða í þeim bransa. Skiljanlega öskraði Amríkaninn og mér fannst eins og öskrið gæfi til kynna að hann hugsaði ''þetta er ekki að gerast, það getur ekki verið''. Ég hef fundið fyrir svoleiðis tilfinningu, aðallega í draumum þegar eitthvað er of vont til að vera satt. Þetta myndband virtist ekki vera tekið upp í draumi og eftir því sem þeir skáru lengra inn í hálsinn á honum og blóðið datt út varð öskrið eins og úr svíni. Grey maðurinn var eins og göltur að hrína sitt alseinasta hrín. Þegar svartklæddu fúlmennin höfðu skorið hálsinn alveg upp að beinunum sem liggja aftast í hnakkanum hélt sjálfur búkurinn (að ég held) áfram að öskra upp úr hálsinum, bara beint uppúr. Það hefur kannski verið eins og öskur úr reykingamanni, sem þarf allajafna að tala í ropum út um gat í barkanum þú veist. Að lokum stilltu þeir höfðinu upp á bak þess afhausaða. Í sjálfu sér er það ekki sem verst því skv. gamalli íslenskri trú er það gert svo dauða manneskjan fyndi ekki höfuð sitt og gengi aftur. 1001 Amríkani dauður, 13.000 Írakar. Hvernig á maður svosum að skilja stríð, ef maður hefur aldrey upplifað það sjálfur? Ég ætti kannski að margfalda það sjokk sem ég varð fyrir við að sjá þetta myndband með 14.001 og reyna þannig að finna fyrir eymd? Ég veit ekki hvað eymd er. Ég hef því miður bara ekki tilfinningu fyrir því hversu mikið 14.001 mannslíf eru frekar en ég veit hversu löng 14.001 ár eru. Fyrir Íslending er jafnvel svengd forboðin tilfinning. Svo er ég viss um að ef ég hefði upplifað þetta í eigin persónu, hefði ég ekki orðið fyrir sjokki heldur áfalli. Betra er jú sjokk en áfall. Það er enginn sem fær sjokkahjálp. Eftir fyrsta áhorf greip ég um hausinn á mér og gat ekki trúað þessu. Eftir um 2 mínútur hugsaði ég ''aldrey koma hingað helvítis Arabar. Og fariði líka burt Ameríkanar. Burt með ykkar geðsýki og látið okkur vera''. Fyrst ég sá þetta einusinni fannst mér röklegt að sjá það á ný. Ég ýtti aftur á play-takkann eftir smá umhugsun. Þá var auðveldara að horfa á þetta. Í þriðja skiptið var ég farinn að höndla þetta aðeins betur og orðinn meðvitaðri um tilvist mína í litlum kjallara uppí Breyðholti. Mig langar að kaupa mér pizzu og fá mér sígó á eftir. Og nota öryggisbeltið í polo bíl systur minnar. Mikið er ég heppinn að þurfa ekki að taka strætó, mamma og pabbi eiga líka sitthvorn bílinn. Fjölskyldan mín er mamma og pabbi + þrjú börn. Mamma er frá Vestfjörðum og pabbi var peyji í Vestmannaeyjum. Við erum Íslendingar. Við eigum að vera á Íslandi, því er leiðinlegt að vita um grey Íslendingana sem við sendum til Írak. Þeir ganga núna um í hermannabúningum með byssu á sér og halda að þeir séu ekki hermenn. Ég verð að muna að slengja einhverntíman delanum mínum framan í Halldór Ásgrímsson og detta svo óvart með typpið upp í munninn á Davíð Oddsyni og spræna í kok hans. Minna má það nú ekki vera. PS. ef þig langar að skoða myndbandið.

9/16/2004

Eftirfarandi kom fyrir fyrir rúmlega ári síðan. En það er í minni mér eins og ég hefði skrifað það niður þá: Það var maður sem settist niður við hliðina á mér fyrir utan þjóðarbókhlöðuna. Þetta var karl, frekar gamall í framan, sem spurði mig allskonar spurninga. En hann var bara að spurja mig í þeim tilgangi að hefja samræður um þær aðferðir og lækningar sem hann væri að uppgötva. ''Já þær virka nú alveg bara, maður gerir þetta bara svo byrjar maður alveg uppá nýtt næsta sumar''. “Og hvaða aðferðum ertu að beita?” spyr ég. “já ég hef nú bara verið að lesa mér til, ég er hérna og hef verið að glugga í bækurnar. Svo segi ég lækninum mínum frá þessu og hann segir bara, nei nei hvaða vitleysa þetta er bara bull. Hann trúir mér ekkert.”. Ég spyr hann aftur hvaða lækning þetta er sem virkar svona vel. “ja ÉG VAR nú hérna uppá nýlistasafni og fann þar bók sem sagði mér þetta allt. Jú jú þettavirkar alveg hreint. Svo byrjar maður bara uppá nýtt næsta ár. Engar flensur ekkert kvef. Ég hef ekki orðið veikur í tvö ár núna. Maður brennur alltaf á sumrin en svo gerði ég þetta og það virkar alveg.” Þannig gekk þetta samtal, maðurinn talaði um þessar aðferðir en sagði mér aldrey um hvað lækningarnar snerust. Þrátt fyrir þetta var maðurinn mér mikil skemmtun en algjörlega óskiljanleg. Loks bibaði maður á póstbíl til að kalla manninn til sín, og í því sem hann var að fara kallaði ég til hans í örvæntingu ''en um hvað snýst þetta alltsaman?!'' “Tja. Maður tekur bara vatnsglas, setur hálfa sítrónu í það og ber það svo á kroppinn og maður brennur ekkert. Svo byrjar maður bara uppá nýtt næsta sumar. Jájá”. Hann gekk í burtu og hélt áfram að tala án þess einusinni að kveðja. Amen.

9/14/2004

Nú skal segja frá því þegar ég var mestur hálfviti fyrr og síðar. Ég mundi eftir þessu þegar ég var að ganga gegnum kirkjugarðinn við suðurgötu og var skyndilega staddur í útvarpsþætti í huga mér ásamt útvarpskonu: ''Hvað er það versta sem þú hefur gert?''. Það ljótasta sem ég hef gert og geri mér grein fyrir sérðu til er þegar Menntaskólinn í hamrahlíð, minn gamli skóli, var að byrja að nýju á vorönn. Stóð ég þar í langri röðu, sem mig langaði allskostar ekki að standa í. Þá var óþreyja í loftinu og allskyns nemendur allt í kring. Sumir að troða sér framfyrir röð. Í eitt skiptið, þegar ég stóð í röðinni, fékk ég einfaldlega nóg þegar þrjár forkunnaljótar stelpur troða sér framfyrir. Þær voru í svona þykkum fötum og komu sér fyrir framan mig án þess að hafa neinn sýnilegan rétt til þess. Ég bað þær vinsamlegast um að hundska sér aftast í röðina, og var mér á þeim tímapunkti slétt sama þó beiðnin væri dónalega sett fram, því þær voru jú feitar og bólugrafnar í framan. Enduðu orðaskipti okkar á því, að ég kalla þær ''ljótar feitar tussudrullur''. Ekki man ég hverju þær svörðu til, en það hefur verið eitthvað í sama dúr. Líður og bíður andartak þá birtist alltíeinu 16 ára busi með þau væmnu orð á vör að ''æ krakkar, við skulum ekki byrja nýtt árþúsund á því að rífast, verum bara vinir og góð við hvort annað''. Businn var bæði lítill, saklaus með sítt hár og leppalúði fram úr hófi. Eftir að hafa velt mér uppúr því hvort drengstaulinn færi með grín og spé, komist að því að svo var ekki þá fylltist ég heljarinnar hatri. Sömuleiðis fylltist ég fyrirlitningu og gat ekki á nokkurn hátt skilið hvernig þessi maður gat verið svona, svona heimskur? Fannst mér þá réttlætanlegt að lumbra á honum rétt sisona, en mælti þess í stað með miklu frussi út um munninn ''Haltu kjafti. Bólutrýni!''. Svo hélt ég kjafti sjálfur á meðan fitubollurnar þrjár héldu áfram að vera ruddar fram fyrir röð... Sjáðu til, það vonda og fyrirlitlega við þetta alltsaman er, ha! Að ég sagði ekki ''bofs'' þegar sætu stelpurnar tróðu sér framfyrir! En ekki móðgar maður stinna bossa eða hvað? Ekki býður maður ljúfri snoppu í rifrildisbyrginn? Ekki, ekki þætti það að það þætti nú gott! Í dag. Kominn til ára sinna, er ég þó þeirrar skoðunar að þessar þrjár ljótu hafi átt þetta alltsaman skilið eins og hundur á skilna hirtingu ef hann settist upp á stól við matarborð og tæki að borða með hnífapörum. Og þær geti ekki kvartað því staða þeirra í samfélaginu er þannig, að þær verða einfaldlega slétt og fellt að vera réttlátar og auðmjúkar, því ef þær ætla að haga sér eins og í slagtogi við fegurðina munu þær á endanum verða hataðar, sem og ég hataði þær. Ergó! Ef þú ert feit stelpa skaltu sníða þér stakk eftir vexti. (svo spurði útvarpskonan mig ''en ertu þá alltaf svona hreinskilinn við ljótt og feitt fólk?'') Nei nei nei, það má mér þó til hróss segja þó ég segi sjálfur frá að í dag er ég breyttur maður og alltaf góður við aumingja og kurteis við ljótt fólk sem fallegt væri kellingin mín. Sei sei.

9/04/2004

Mamma og pabbi eru að horfa á einhverja hollywood spennumynd um hákarla-neðansjávarstöð. Það eru svakaleg læti og öskur sem koma úr sjónvarpinu og greinilega mikið um hákarla. En þetta er stikkprufa af því sem þau hafa verið að segja yfir myndinni: Mamma. ''Skaut hann í lærið á HONUM?'' Pabbi: ''Þetta er bara Gunnar á Hlíðarenda!'' ... Pabbi: ''Það má nú segja.'' Mamma: ''Af hverju sleppir hún honum ekki?'' Pabbi: ''Nú það er aldeilis. Það er aldeilis bomba!'' Mamma: ''Ja þeir hafa bara fengið hark af hrefnukjöti hefðu þeir verið með þessa byssu.'' Pabbi: ''Eða hákarl.'' Mamma: ''Ekkert veikindalegur, búið að éta af honum löppina!'' Svona er lífið skrítið.

9/02/2004

Látið mig vera vondu hugsanir! Í dag vökvaði ég steinahrúgu og renndi svo yfir hana með svokallaðri jarðvegsþjöppu. Síðan sagaði ég hleðslugrjót í tvennt með sög sem bjó til mikinn hávaða og útúr þessu fékk ég mikið steypuryk í nefslímið. Þetta voru þau fjölbreyttu verk sem ég fékk, en síðan tók við hljólböruakstur. Hjólbaran mátti eiga það, að hún var óvenju stór og voldug og gat tekið nokkuð góðan hól af svörtum sandi upp í sig. Ég hafði strunsað fram og tilbaka nógu oft til að gera kött ringlaðan þegar loks dró til tíðinda. Eitt böruhlassið átti að gjörasvovel að enda í nokkurskonar gangi sem lá upp að útidyrahurð hússins sem ég var að vinna við. Ég veitti umhverfinu litla athygli þar sem mér drepleiddist svona yfirhöfuð. Hinsvegar höfðu dimmir skýjabakkar nýskeð komið yfir himininn og birtan því orðin nokkuð óljósari og liggur við skuggar í þessu fordyri. Ég var alveg við það að lyfta börunni upp og sturta úr henni, þegar ég sá framundan mér pínkulitla stelpuhnátu, skelkaða með tvo bleika Barbieland-kassa í fanginu. Þó kassarnir hafi hvor um sig varla verið stærri en mjólkurferna þurfti hún að hafa sig alla við að lofta þeim. Hún stóð innikróuð bakvið börurnar og horfði til mín eins og ég væri tröllið Gilitrutt, svo ég ákvað að segja ''hæ''. En það var stífla í hálsinum á mér, svo hæ-ið hljómaði hálf grimmt og perralega. Hún varð jafnvel enn hræddari við þennan ljóta skeggjaða mann með hjólbörur, sem úr hennar sjónarhorni hafa örugglega litið út eins og framstefni á brúttótogara. Í gegnum huga minn flaug sú hugsun að sturta sandhrúgunni yfir þetta kríli. Svo stóðum við þarna í þrjár sekúndur. Þá ákvað ég að sturta úr börunni fyrir framan tærnar á henni og strunsa tilbaka. Bakvið hornið voru svo foreldrar hennar á leiðinni úr bílnum, og mér fannst þau vera á einhvern hátt áhyggjufull á svipinn. Þau hafa sennilega skynjað að dóttir þeirra var í hættu stödd.

8/30/2004

Heyrðu. Ég hef undanfarið verið að vinna með skóflu úti í garði, og stundum hef ég séð orma. Ormar eru svo miklir fávitar. Ég veit að ormar eru yfirleitt út um allt, nema þegar maður ætlar að finna þá. En hvenær vill maður finna orma? Nú þegar maður ætlar að veiða fisk! Ég ákvað því að safna öllum ormunum í dollu og geyma þá til seinni tíma. Svolítið eins og Salómon konungur. Ég setti þá alla í seríosskál með smá mold og grasi. Að lokum var fullt af feitum ormum sem söfnuðust allir í eina kös í botninum. Það var ógeð, slímugir bleikir ormar sem eru náttúrulega ekkert nema svín pödduheimsins og minna helst á feita glansandi bissnissmenn. En næsta dag, þá ætlaði ég að kíkja oní skálina, en þeir voru allir stroknir! Helvítis ormarnir. Ég sé þessa þrjóta alveg fyrir mér að klifra yfir skálarbarminn og mjaka sér frjálsir ofaní moldina. Ef ég næ þeim einhverntíman upp aftur þá mun ég sko búta þá í litla bita. En þar sem það er ekki nóg þá ætla ég að stinga þeim upp í munninn og smjatta á þeim því ég hata orma sem skorast undan ábyrgð. Svo vil ég kvarta andskotinn hafi það meira. Ég var að skoða einkamal.is og sumar stelpurnar sem eru 18-19 ára gamlar segja eitthvað eins og '' hæ eg er ung og gröð svara ekki eldri en 23 þannig ekki eyða timanum ykkar i rugl þið farið bara i ruslið strax en er til i sex og ekkert annað þa helst nuna strax er alltaf a lausu i það sendið linu kveðja by the way eg er grönn vel vaxin alltaf gröð stor brjost sem eru alltaf stinn og er rökuð lovjú :* ''. Ég er alveg orðlaus að það séu til svona stelpur sem hugsa ekki um afleiðingarnar og eru alveg lausar við komplexa. Stelpa sem ber enga virðingu fyrir sjálfri sér né guði og óttast ekki hreinsunareldinn! Manneskja sem vill glöð opna buxnaklaufar, aðeins þeirra sem eru yngri en 24ra. Ég meina hvað er að þessum vitleysingum? Mér finnst þetta bara mjög ósanngjarnt og sexí og finn fyrir mismunun. Ef þú ert gröð stelpa og passar við þessa lýsingu sem hin stúlkan gaf á sér, viltu þá vera svo væn elsku dúfan mín að senda mér tölvupóst. En ef þú ert Gaui eða systir mín eða eldri en 20 ára þá skaltu bara sleppa því, þú ferð beint í ruslið.

8/27/2004

Mjá. Kannski maður ætti að segja eitthvað? Ég veit ég fæddist með engar tennur. Smátt og smátt fóru þær að týnast upp úr tannholdinu og urðu að tanngarði. Þá var ég lítill með barnatennur, ég var svo lágvaxinn að ég sá yfirleitt upp í nefin á fólkinu í kringum mig. Fólk stærri en ég var yfirleitt með hár í nefinu. Mér fannst þetta mikil og ógeðsleg fötlun. Svo missti ég barnatennurnar og fékk fullorðinstennur. Grunnskólatannlæknirinn minn sagði að ég væri með bestu tennurnar í skólanum. Ég var einskonar tann-undrabarn. Hver einasta tönn skagaði rétt og fallega upp. Öll mín menntaskólaár var ég fullviss um að ég gæti orðið hin ágætasta tannfyrirsæta. Ég var aldrey með spangir og engar fyllingar. Ef ég hefði brosað aðeins oftar og gleiðar, hefði ég örugglega fengið margar píkur út á það. En onei, ég er með of þunna efrivör til að brosa. Eftir menntó fékk ég svo tannpínu, fór til tannlæknis sem fannst ég líka vera veltenntur, en fann þó fimm skemmdir. Ég hafði ekki notað tannþráð né burstað nógu vel, ég hafði drukkið kók og látið sýru seytla um góminn. Ég hafði vanrækt kjaftinn og syndgað gagnvart tönnum mínum. Þetta endaði á því að hann stakk mig nokkrum sinnum með nálum í munninn, boraði mig, skóf og veitti mér að lokum aflátsbréf sem kostaði margan skildinginn. Nú er ég ekki lengur með hátt tann-sjálfsálit og finnst saga tanngarðsins til dæmis um glötuð tækifæri í lífinu yfirhöfuð. Þá meina ég sko að tennurnar merkja = hæfileikar. Því nú eru tennur mínar fullvaxta og lítið hægt að gera annað en halda þeim við einhvernveginn. USSu suss! Ég hef mikið hugsað undanfarið um eitt það fallegasta sem ég hef séð. Ég fór að týna söl með Heru og pabba ekki alls fyrir löngu. Þá var ég að plokka brúnrauðan þara uppúr fjörunni á meðal kuðunga og marlúsa. Ég leit upp og sá hvar Hera hafði lagst útaf á tveggjamannhæðaháu grjóti sem var þakið þykku þarateppi, það var eins og steinninn væri með brúnleitt permanetthár úr sjóþangi. Í þessu öllu lá hún kolsvört, velti sér um á bakinu og gaf frá sér beljulegar nöldurstunur og hélt sennilega sjálf að hún væri allsber hafmey. Sólin skein á hana og fýlar görguðu. Hvítar sjófrussur flugu hægt um loftið og ég sjálfur varð meyr í hjarta mínu af ást. Einmitt.

7/07/2004

Ef thu ert barrtrje, stendur i midjum skogi og allt i einu kemur madur med exi ad berja thig i tvennt geturdu litid gert. Thetta er i raun alveg vonlaus stada. I gaer kikti jeg ut um gluggann minn sem er uppi a 4du haed. Jeg saug upp i nefid en einhverra hluta vegna endadi slimkoggull i munnholinu. Tha raeskti jeg mig svo slimstrimlar ur halsinum flutu upp. Vid thetta baettist thykkt munnvatn sem spratt ur munnkirtlunum og ur vard aldeilis stor kokteill. Thad var eins og tvaer eggjaraudur flytu um a tungunni uppi i mjer. A thessu stigi malsins langadi mig ekki ad kyngja ogjedinu, svo jeg tuffadi ogjedinu ut um gluggann. Hrakinn reyndist baedi hvitur og gulur i senn og a leidinni nidur breyttist hann i fallhlifalaga tuttu sem sveif tiltolulega rolega um. Munnvokvarnir okkar eru nefnilega gaeddir heilmiklum bindikrafti og seiglu. Thvi naest for jeg i gongutur og eftirfarandi atburdir attu sjer stad i huga mjer: Jeg gekk med fjolskyldu minni um Pjetursborg og vildi leida thau a veitingastad nokkurn. Thau spurdu mig ''hvad er langt ad fara thangad?''. Jeg sagdi ''30 minutur''. Gengum vid i 15 minutur, fundum medal annars holraesislykt upp ur holraesum. Tha uppgotvadi jeg, ad hjedan i fra vaeru 30 minutur eftir. Thvi sagdi jeg ''kaera fjolskylda, nu hofum vid gengid i 10 minutur''. Mamma, pabbi og Fusi hugsudu oll ''nu, bara 10 minutur, tha eru 20 minutur eftir''. Svo gengum vid i fimm minutur og saum medal annars norn a kustskafti fljuga framhja kirkjuturni. Tha sagdi jeg ''nu eru 15 minutur thar til jeg segi ykkur, ad 30 minutna labb er til veitingastadarins''. Fjolskyldan min vard dopur og nidurlut: ''HA? Eru i alvoru 45 minutur til stadarins?''. Jeg leyfdi theim ad kveljast i hugsunum sinum um stund, en sagdi ad lokum ''nei jeg er ad grinast''. En tho thau hafi vitad ad 15 minutur aettu ad vera eftir, gengu thau med glodu gedi afganginn a 25 minutum, thvi tilhugsunin um 45 minuturnar voru svo skelfilegar. Svo saum vid somu nornina, nema hun hafdi tynt svarta kuflinum sinum og flaug allsber um a skaftinu sinu med tinnusvart flokahar flaksandi um. Hun nuddadi pjullubormunum utan i vidarkustinn og thotti thad gott. Tho jeg viti svosum ekkert um thad, hvad nornin gerdi nakvaemlega vid sitt kynfaeri. Tho jeg hafi imyndad mjer alltsaman thydir thad ekki ad jeg viti hvernig folki lidur sem jeg hugsa um. Allavega morallinn er; svona getur madur notad salfraedi til ad lata folk skynja timann odruvisi en ella. I thessu tilviki fjekk jeg 3 manneskjur til ad skynja thrju korter sem halftima. Mundu ad leita Gvuds og svoleidis.

7/01/2004

Jeg var ad velta fyrir mjer framtid mannkynsins, svona ut fra Russneskri karlmennsku sjed. Their nefnilega heilsast alltaf med handabandi. Thad er kannski ekki snidugt ad tala um thad, svo jeg aetla frekar ad segja fra thvi hversu omogulegt er ad vinna ast einhvers tilbaka ef hun hefur yfirhofud daid einhverntiman. Ad minnsta kosti ef thad er kottur sem um raedir. Hvita kisuloran er nefnilega algjorlega buin ad afelska mig. Jeg hef reynt ad stiga a skottid hennar, jeg hef reynt ad strjuka henni og jeg hef jafnvel reynt ad finna snipinn til ad veita henni einhverja fullnaegingu. En allt kemur fyrir ekki. Thegar jeg mjalma til hennar svarar hun ekki einusinni. Thad eina sem virkar til ad fa athygli hennar er hardfiskur. Enginn kottur i heiminum getur stadist islenskan steinbit. Hid sorglega er hinsvegar ad hun litla min bordar bara ur hendi mjer og fer svo ad thvi loknu. Thad er fatt sem jeg get gert. Jeg byst vid ad a nastu dogum muni jeg henda henni ovart ut um gluggann, thvi jeg elska sjalfan mig svo mikid ad jeg get enganveginn tholad ad einhver annar haetti ad elska mig. Jeg get legid minutum saman uppi i rumi med nefid ofan i eigin handakrika, thefandi af minni eigin svitalykt. Mamma sagdi lika einusinni ad svitalykt vaeri spennandi. Svo verd jeg ad minnast a thegar jeg opnadi hurd. Jeg var ad ganga ut ur skolanum minum og sa ad stulka var a leidinni inn. I vidleitni minni vid ad vera sjentilmadur og i von um ad stulkan mundi e.t.v. segja ''mikid ertu godur eigum vid ad fara heim ad stunda villt kynlif?'', tha opnadi jeg hurdina upp a gatt, hneigdi mig ofan i jord thar til hun var gengin inn. Horfandi a eftir bossanum dilla i burt, heyrdi jeg i daufum stunum. Jeg hjelt kannski ad kynferdislegt imyndunarafl mitt vaeri ad leida mig i gonur, en kikti tha bakvid dyrnar og sa ad a milli hurdar og veggjar var kramin gomul kona. Hun var pinkulitil, i sidu ullarpilsi og med prjonahufu. Tharna var hun, rangeygd i framan med nefid upp i loft og skrikti uppur sjer ''thad var ekkert''. Og ekki vildi hun opna a mjer buxnaklaufina frekar en adrir fuss. Gud gefi David Oddsyni gedheilsuna aftur, amen.

6/26/2004

Ojj. Mjer lidur half illa i maganum, eins og jeg hafi bordad of mikid hor. Eda eins og jeg hafi verid ad naga a mjer skitugar neglurnar og fengid mjer svo snickers. Mjog liklega er morkin andfyla utur mjer og hvitgul skan a tungunni. I morgun stakk jeg eyrnapinna inn i sitthvort eyrad, ut kom eyrnamergur. Til hvers tharf madur svosum eyrnamerg? ''Mergur er smurolia inneyrans''. Undanfarna daga hef jeg einhverra hluta vegna alltaf verid blautur a rassinum. Jeg veit ekki hvort thetta er sviti sem sprettur innan fra eda pollar sem jeg sest i. Ad ekki sje minnst a tafyluna madur! Thad er svo rotgroin grautarlykt uppur skonum minum, ad jeg tharf ad skipta um sokka tvisvar a dag. Fojj, thegar jeg ropa kemur lykt af pulsu med remuladi. Engu er treystandi nutildags, nema prumpinu minu. Thad hefur alltaf verid kokomjolkurlykt af rassgolunni minni. En thetta breytir ekki theirri yndislegu stadreynd ad nylega gekk jeg eftir gangstjett og sa tvo aldeilis fina bossa sveiflast til undir stuttum pilsum. Jeg herti adeins ferdina til ad nalgast tha en mjer ad ovorum lenti jeg i ilmvatnskjolsogi thessara stulkna. Seidandi rosarilmur barst aftan ur theim asamt ferskleika hafgolunnar! Slik lykt og thvilik ljet mjer aftur lida eins og voffa. Jeg skynjadi fnykinn af theim eins og reyk! Ekki datt mjer i hug ad taka framur afturendunum, enda edli rassa ad sjast adeins aftan fra. Nu geng jeg og geng, ef rasskinnarnar fjorar beygja til vinstri geri jeg thad lika. Jeg verd einfaldlega ad bita i thessa klipulegu vodva! Allavega rassskella thaer all aerlega, a bera bossana. Othekku stelpukindur! Jeg er ansi hraeddur um ad jeg thurfi ad lyfta upp um ykkur pilsunum og fremja donaskap. Haegt og rolega var jeg kominn alveg uppad theim og tvaer skjalfandi hendur i seilingarfjarlaegd fra lausgirtu pilsfoldunum. Jeg hefdi getad sjed allsberan bossa, Gud minn almattugur. En ad lokum hafdi jeg elt thessar stulkur svo lengi ad jadradi vid perraskap. Svo jeg neyddist til ad hugsa bless, ganga i minni eigin fylu og kaupa mjer skinku, mozzarella ost og uppthvottalog med sitronuilm. Nuna eru svort har ad vaxa utur myrkrinu i nefholunum minum. Slimlegin nefhar sem strjukast utan i mergd filapensla a yfirvorinni. Sannlega segi jeg thjer, ad hvorki koddi nje hond eru stadgenglar alvoru bossa. Svo er madur bara maladur ut i horn.

6/24/2004

Sko. Thegar jeg var fjortan ara ad fermast var stelpa a medal ahorfendahopsins i kirkjunni, stelpa i svo stuttu pilsi ad jeg fjekk standpinu sem entist ut alla athofnina. Svo var astatt fyrir mjer thegar jeg at oblatuna ur hendi prestsins og thannig beygdi jeg mig undir Gud. Jeg segi fra thessari fermingu til ad syna fram a ad jeg er oskop venjulegur piltur, thvi eftirfarandi frasogn mun kasta ryrd a mig sem manneskju. Thetta er i raun afskaplega erfitt, jeg man thegar jeg var i 9. bekk grunnskola a leidinni a arshatid. Vid satum nokkur saman, jeg og Haddi asamt nokkrum stelpum sem voru orugglega Abba med thykkt har, Erna med sljett skolbrunt har, Mariko med kolsvart har, Helga Lilja med sitt har og kannski Bjorg sem jeg man ekki med hvernig hargreidslu var. Allavega barst talid um thad hvernig jeg og Haddi og strakar yfir hofud froa sjer. Vid vildum nu litid tja okkur um thetta en gafum stulkunum hinsvegar loford thess efnis ad vid misnotudum thaer aldrey i huganum og leggdumst ekki ofan a thaer i draumum okkar. Jeg vona ad thad sje satt. Thaer spurdu okkur allar i kor ''Hvernig froid thid ykkur? Notidi hondina?''. Nei var svarid. ''notidi kertastjaka?'' Nei. ''notidi gatid i klosettrullum?'' nei. ''En Hvernig tha? Thid hljotid ad nota kertastjaka!'' Nei vid notum ekki kertastjaka. ''Melonur?'' Nei. Thaer spurdu en vid svorudum ekki, ad visu var thad jeg sem svaradi alltaf nei og Haddi var stadradinn i ad halda sinni stadreynd leyndri. A thessum tima notadist jeg nefnilega vid, til ad svala edlilegum fysnum og thorfum 15 ara straks, kodda. Jamm, grey koddinn minn. Jeg naudgadi honum trekk i trekk, ekki vitandi um tha utbreyddu adferd ad bua til pipulaga stellingu ur krumlunni, leggja hana thjettingsfast utan um bleika forhudina og lata svo forhudina geysast fram og tilbaka. Hnefar karlmanna eru umskiptingar sem ummyndast stundum i odyra horu ad nafni ''Loa Fimmarm''. Min adferd var hinsvegar svo hathroud ad jeg lagdist yfir koddann og hugsadi ad jeg vaeri i trubodastellingu, hann fogur mey. Thegar madur bara spekulerar i thvi er thetta afskaplega ihaldssom adferd eitthvad. Thannig var nu thad. I dag var afskaplega fallegur dagur, solin skein sinu fegursta undir blaum himni og ofar engum skyjum. Trjen eru i sinum mesta skruda; ut um allt hvitur bomull sem flograr um eins og thusund agnarlitlir englar i snjokomu. Tha fjekk jeg thetta sms ''Thad er aldeilis ad trjabrundid er ut um allan bae!''. Thetta var fiflid hann Asgeir Hommi hins hnarreysta baks, sem sannar nu sjalfur ad ekkert er mark takandi a honum, enda sagdi hann a nidsidu sinni um mig: ''Jeg tek mjer aldrey i munn (hehe) donaorð eins og brund.'' Hvilik stilgafa, ad setja (hehe) inn i sviga! Takk ferir.

6/16/2004

Jeg sver ad min nanustu tilbrigdi vid kynlif er thegar moskitoflugur stinga mig hjer og thar i hudina. Ekki fyrir alls longu vard jeg all aestur thegar ein flugan syndi mjer hvernig hun fyllti blodruna sina af blodinu minu. I nott a medan jeg svaf voru hinsvegar perraflugur sem sugu mig a tannum og a bakinu rjett fyrir ofan rassskoruna. I metroinu i gaer fjekk jeg tho heilmikla kynferdislega utras mjer algjorlega ad ovorum. Thad var nu thannig ad jeg trod mjer inn i thvogu af folki, vagninn for af stad og allir voggudu til og fra. I eitt skiptid thegar vagninn skok sjer til og jeg med honum, fann jeg tvo brjost stingast inn i sitthvort herdabladid. Fyrst bra mjer en akvad svo ad gefa mig a vald metrolestarinnar...tha meina jeg ad lata mig detta afturabak a thessi yndislegu brjost og lata thau snerta mig. Jeg faerdi mig upp a skaftid og komst ad thvi ad stelpan fyrir aftan mig var ekkert a moti thvi ad jeg kafadi a sjer med bakinu. Jeg er alveg viss um ad hun hafi hallad sjer a moti og nuddad thannig geirvortunum utan i mig. A endanum var jeg farinn ad rugga mjer fram og tilbaka og rakst si og ae utan i hana. Til ad byrja med hafdi jeg fundid fyrir brjostunum hennar sem tveimur litlum dilum, en eftir ad jeg gerdist agengur gat jeg skynjad thau sem tvo snertifleti a staerd vid geisladiska. Greddan sem fyllti bak mitt var einhverskonar standpinuhrollur. Jeg get ekki list thvi odruvisi. En hvernig leit thessi stelpa eiginlega ut og hver atti thessi brjost? Fyrst var jeg viss um ad thau vaeru i eigu avaxtarikrar stelpu og thessvegna voru brjostin svona stingandi. Namm namm namm, jeg gaeti sko alveg kitlad hana i snipinn, ekkert mal. Eda tjah...kannski voru brjostin i eigu midaldra skruggu? Thad var alveg vonlaust ad geta sjer til um thad. Hinsvegar laeddist eftir sma stund ad mjer grunur um ad thetta vaeri kannski gomul kerling, hrukkott og feit. Hver veit? Samt hjelt jeg afram ad rugga mjer utan i hana thegar sjokkerandi hugsun flaug mjer i hug: ''kannski eru thessi brjost svona asskoti stingandi afthvi thetta er karl med krosslagdar hendur''. Jeg verd ad vidurkenna ad jeg vard ansi orvaentingafullur og homofobiskur en akvad hvad sem tautar og raular ad rugga mjer jafnvel enntha harkalegar utan i manneskjuna i vonlausri tilraun til ad skilja hvers kyns manneskjan vaeri eiginlega. En thad eru bara alltof faar skyntaugar i herdablodunum!!! Sidan vorum vid alltieinu komin a naestu stoppistod og allir thustu ut an thess ad jeg kaemist nokkurntiman ad sannleikanum um med hverjum jeg lenti i thessu heita aevintyri. Sussu svei.

6/14/2004

Thad er nu fatt merkilegt ad frjetta, fyrir utan ad jeg for i afmaelisveislu til kennslustelpu einnar. Hun er 23ja ara og kennir mjer lestur. Allajafna er hun sko vel upp alin, skynsom og odrykkfelld. Jeg er alveg viss um ad hun er hrein mey, jeg finn thad bara a thvi hvad thad er langur vegur fyrir mig ad komast upp i bolid hennar. Thad sem stendur i vegi fyrir thvi er loftkastalinn sem hun hefur byggt sjer; ad meyjarhaftid sje merkilegt fyrirbaeri sem megi ekki hrokkva i sundur fyrr en eftir giftingu. Jaeja, thetta for nu ekki betur en svo, ad thessi virdingafulla og haeverska dama drakk sig alltof fugla i veislunni. Jeg tok fyrst eftir thvi thegar hun datt a rassinn og for ad hlaeja mjog agressift, svona HAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!-hlatur. Svo gekk hun a milli folks og pindi thad til ad borda eitthvad sem thad vildi ekki borda, og ljet thad drekka tho thad vildi ekki drekka a theim forsendum ad folkid vaeri daudyfli og leidindapukar ad drekka ekki. Yfirleitt sagdi hun ''af hverju ert ekki med neitt i glasinu?!'' Seinna langadi hana nidur i bae ad dansa, en vinkona hennar vildi ekki leyfa henni ad fara. Ekki skil jeg vini sem vilja banna vinum sinum ad dansa, en jeg hefdi ekki viljad thraeta vid thessa vinkonu hennar thvi hun virtist vera algjort killer-bitch. Mjo i blaum blomakjol, med bros svo glitti i tannholdid og yfirvegad augnarad sem passadi sig svo vel a thvi ad syna ekki tilfinningar ad thad jadradi vid kynthokka. Svona kuldakerlingar eiga audvelt med ad hlutgervast fyrir korlum, thaer vekja upp i manni ''jeg skal syna thjer hvad thu tharft druslan thin'' tilfinningar. Hun allvega leyfdi ekki vinkonu sinni ad fara, sagdi m.a. ''ertu ordin gedveik? Aetlardu nidur i bae? Thu ferd ekki fet!''. Tha sagdi Lena vid mig ''Thetta er mamma min, hun skipar mjer hvad jeg a ad gera''. Eftir nokkurt thref tok jeg eftir thvi ad Lena hoknadi i baki og ad augu hennar brustu naestum i grat. Hun hinsvegar rjetti ur sjer og ljet augun skina af gledi a ny og sagdi stolt ''jeg aetla sko vist ad dansa og hafa gaman i nott, tek sko ekkert mark a thjer thvi Niels er vinur minn!''. Tha dro vinkona Lenu hana inn i eldhus, thadan heyrdist svo i miklum harmaveinum og oskrum. I gegnum matta glerhurd sa jeg skuggana af longum hondum theirra sveiflast fram og tilbaka og kinnhesta glymja vid. Ein vonkona Lenu radlagdi mjer og odrum nemendum hennar ad laedast ut um utidyrahurdina an thess ad kvedja Lenu, thvi annars mundi hun ganga af goflunum. Vid hlyddum. Klaeddum okkur i skona, settum upp ahyggjufulla undrunarsvipi og skelltum grarri stalhurd um leid og vid gengum ut ur ibudinni. I stiganum a leidinni nidur bergmaladi a ganginum hvernig Lena lamdi a stalhurdina eins og trylltur hvitabjorn, hun var saerdur hestur sem emjadi. Jeg fjekk a tilfinninguna ad jeg vaeri ad svikja manneskju i sarri neyd. Sorglegt sorglegt sorglegt... Hinsvegar var thetta a annad bord hressandi og ny syn a annars mikla rolyndismanneskju. Mig hlakkar til ad hitta hana aftur i naestu kennslustund!

6/10/2004

Jaeja, nu aetla jeg ad segja fra leyndarmali sem jeg hef thagad yfir i 12 ar eda svo. Astaedan fyrir thvi ad jeg opna munninn nu er su ad systir min var eitthvad ad blammera mig, allt gott um thad ad segja svosum. Thetta var thegar allir baendur i Vestur-Skaftafellssyslu akvadu ad na rollum sinum saman og smala theim i rjettir. Jeg, Solla bolla og Mamma forum saman i labbitur upp a graent fjall i leit ad ollu sem var hvitt og gekk a fjorum fotum. Jeg man nu ekki oll smaatridin, hvernig vid gengum upp brattar brekkur eda hversu oft vid settumst nidur til ad hvila okkur. En thad er naesta vist ad oft hofum vid ordid tvifegin vid ad sja steina til ad setjast a(fyrst verdur madur sko feginn ad setjast og hvila sig, og svo feginn ad standa upp thvi steinninn er svo asskoti hardur. Heimild: Salome Gisladottir). Jeg veit hinsvegar fyrir vist, ad jeg og Solla vorum ofbodslega leidinleg og noldurgjorn i thessum labbitur. Aetli jeg hafi ekki gjammad eitthvad eins og ''Jeg er threyttur mig langar heim, jeg er svangur'' o.s.frv. Solla systir er lika mjog lot ad edlisfari, t.d. tekur hun sjaldan til heima hja sjer. Mamma hefur kvartad yfir thvi ad Solla er threyttur labbakutur, svona midad vid stelpu. Jeg er alveg sammala thvi, enda er fatt jafn otholandi og stelpa sem draslar meira ut en jeg, stelpur eiga ad hata ryk svo mikid ad thaer strjuki thvi med tusku fyrstu syn. Enn, i thessu lambahlaupi okkar sagdi mamma alltieinu ''Mikid erudi leidinleg, faridi bara heim, jeg aetla hjerna a bakvid holinn fyrst thid nennid thessu ekki''. Svo gengum vid Solla afram, en smatt og smatt vorum vid stodd i somu adstodu og Hans og Grjeta fordum daga. Engin mamma og ekki einusinni braudbitar til ad leida okkur heim a leid. Vid gengum afram yfir gil og skorninga, thaulvon enda hofdum vid gengid a thessum slodum oft og morgum sinnum. En einhverra hluta vegna forum vid ad hafa ahyggjur af mommu, thad byrjadi allt a thvi ad i koll mjer flaug hugmynd um hugsanleg orlog hennar ''Kannski var hun stodd frammi a kletti og alltieinu kom hrutur og stangadi hana framaf!''. Solla svaradi ''Nei Niels, thad hefur ekkert gerst. hvad er ad thjer?''. Svo gengum vid afram en uppgotvudum ad vid vaerum sennilega ekkert ad nalgast sveitabaeinn. Og tilhugsunin um mommu, dauda ofan i klettagjotu fjekk mig til ad grata og gratur minn smitadi ut fra sjer svo Solla var alltieinu lika farin ad grata. Og saman snoktum vid uppi a kyrrlatri heidi, umlukin endaleysum af islensku molendi og skaergraenum myrum. I minningunni held jeg ad vid hofum bokstaflega gargad af sorg, gratid af mikilli heift um leid og vid vofrudum framhja krullhaerdum hrutum med upprullud horn a hausnum, hrutum sem mogulega stongudu modur okkar i bossann, svo hun drapst. Kannski sagdi Solla ''Mamma mamma, sje jeg thig aldrey aftur bu hu hu'' og jeg ''Mjer thykir leitt ad jeg skyldi einusinni hafa hugsad ad mjer vaeri sama ef hakarl aeti thig mamma!''. ...Thad er satt, stundum ef jeg for i fylu ut i mommu fyrir ad lata mig gera eitthvad sem jeg vildi ekki gera eda ofugt, tha hugsadi jeg um hana; syndandi i syndlaug og alltieinu kemur hakarl og jetur hana, gleypir hana i thremur munnbitum. ''Mjer vaeri sko alveg sama'' hugsadi jeg svo a medan hakarlinn smjattadi af anaegju. Kannski ekki svo fallegt. Jaeja, tar runnu nidur hvarma okkar svo timum skipti og vid vorum viss um ad mamma vaeri steindaud i svartri gjotu og laegi thar vid hlidina a lodinni okind. Thegar vid hofdum gengid i um 2-3 klukkutima i vitlausa att komum vid ad girdingu einni sem adskilur tvo kinda-umradasvaedi og tha vissi jeg hvert fara skyldi. Vid gengum svo medfram litlu kruttlega klettabelti heim a leid, thar til vid saum loks Thorsteinsheidi sem er rjett fyrir ofan bondabaeinn Skal a Sidu. Thegar vid gengum nidur brekkuna i att ad sveitabylinu komum vid til sjalfra okkar a ny og skildum ad allar okkar ahyggjur vaeru otharfar og sennilega vaeri mamma ad drekka kaffi i eldhusinu. Vid skommudumst okkar mjog fyrir ad hafa gratid og gnistrad tonnum, svo vid sorum eid vid hvort annad: ''Jeg skal ekki segja neinum ad thu hafir gratid, ef thu segir ekki neinum ad jeg hafi gratid''. Nu er sa eidur rofinn, Solveig systir min og jeg, grjetum eins og fraskrufadir kranavaskar a halendi Islands. Thess ma geta ad mamma hefur aldrey reynt ad beita thessu Hans og Grjetu bragdi aftur og ord Salo Ommu oma i hausnum a mjer nuna ''thad a aldrey ad skilja born eftir ein uppi a heidi''. Og mundu thad.

Bloggsafn