Stundum er það þannig, að manni finnast draugar vera allt í kringum sig. Þetta gerist þegar maður er einn heim, það er dimmt eða vont veður. Það er hægt að gera margt til að verjast draugum, t.d. skríða undir sæng eða teppi. Svo lengi sem teppið eða sængin nær uppfyrir háls og niðurfyrir tær, þá getur enginn skuggi höggvið af þér tærnar eða sargað hálsinn í sundur eins og brjálaður arabi. Að kveikja öll ljósin í íbúðinni virkar líka ágætlega, en það er ekki heildarlausn. Að vekja hundinn hjálpar. Best er náttúrulega að bjóða einhverjum í heimsókn eða fara í heimsókn sjálfur. Allt eru þetta aðferðir til að verjast þeirri tilfinningu, að fyrir aftan þig sé vofa að læðupokast. Ég var hinsvegar að gera uppgötvun, því Megas virkar eins og verndandi sæng. Í kringum mig í kjallaranum voru myrkruð herbergi, ljós hér og þar og þögn. Svo mikil þögn að mér fannst ég heyra afturgöngur kljúfa loftið. Ég var einn heima, svo enginn gæti heyrt mín vonlausu óp. En svo fór Megas að hrína í græjunum og allir draugar bara...hafa sennilega orðið sáttir og farið í sjálfs analýseríngu á sínum forynjukarakterum. Því sit ég nú á meðal óhreininda og fróa mér með sætri stelpu í tölvunni. Hæ stelpa, af hverju ertu svona döpur til augnanna?