Það er nú ekki í frásögur færandi nema fyrir það að...Þá er ég sko að tala um gærkvöldið. Það er semsagt ekki í frásögur færandi nema að svo miklu leiti sem átti sér stað daginn eftir. En það væri heldur ekki í frásögur færandi nema fyrir það sem á undan fór. Svo allt yrði þetta eitt stórt blekbull og ekki í stafi færandi nema þetta hefði allt gerst. Komi ég mér að efninu! Í gær fór ég semsagt á drykkju. Fyrst drakk ég fyrir framan sjónvarp, síðan drakk ég fyrir framan barþjón. Um tíma var ég kominn á það andlega stig, að finnast sjálfsvitundin vera aftast í hnakkanum og augun í mér vera vídjóupptökuvél, og í raun hausinn allur ein stór eftirlitskamera. Ef ég sneri hausnum til hægri sá ég Grímar vin minn, ef ég sneri honum til vinstri sá ég viðkunnanlega útkastarann á Grandrokk. Ef ég hallaði hausnum fram sá ég ofan í bjórflöskuna mína, sem höndin mín lyfti af og til upp að munninum, þá hvarf stúturinn mér sýnum og flaskan reistist stolt upp í loft. Því miður setti höndin mín ófáar sígarettur upp í munninn líka og þá þurfti ég að horfa í gegnum reyk. Jæja, ég sem eftirlitsmyndavél fylgdist vel með kellingunum og leitaði að þeim sem sýndust graðar á grunsamlegan hátt. Áfram tók ég sopa, reykti meira, glúgg glúgg og trallala. Og þá er að útskýra af hverju þetta er ekki í frásögur færandi nema. Einhvernveginn komst ég heim, einhvernveginn komst ég í rúmið. Og einhverra hluta vegna vaknaði ég upp í fanginu á íslenskum fjárhundi. Að vísu var voffinn tík, hvolpur í þokkabót. Ekki nema kannski eins árs, kelin og til í allt. Svo bara sleikti hún mig í framan og inni í eyrunum þegar ég fór að hreyfa mig til! Þá var ég nú ALDEILIS hlessa.