Ég veit ekki hvort mig langar að segja frá útigangsmanninum sem ég gaf húfu, eða þynkureynslu eða böbbl-böbbl unglingunum sem ég skuldaði 40 krónur. Mér fannst það seinastnefnda hljóma best. Sko, í sjoppunni hjá álftamýrarskóla var í fyrndinni leiktækjakassi með leiknum böbbl-böbbl. Og þar voru alltaf unglingarnir... Nei ég ætla frekar að skrifa um þynkuna. Ég var 18 ára og hafði drukkið pólskan strávodka kvöldið áður og átti tvo valkosti daginn eftir: vera heima og mæta fordæmingu móður minnar á vondu líferni eða mæta til vinnu sem byggingaverkamaður með heimsins mestu þynku í hausnum. Já. Æja. Nú finn ég að ég bý ekki yfir neinni frásagnargleði og geri það sem er alveg bannað, að gefast upp. Þú hefur fullan rétt á að fyrirlíta þessi bölvuðu orð. En á meðan ég man, þá vil ég benda þér á að ef þú ert með typpi í klofinu, það standandi út úr buxnaklaufinni, buna út úr því og þú fyrir framan vegg... skaltu taka eftir því að veggurinn verður ögn dekkri þar sem pissið fellur á. Þá er jafnan mjög auðvelt að teikna mynd af Esjunni. Ég samdi ljóð til heiðurs Skúla Arnlaugssyni: Komdu nú með mér Skúli minn að hlaupa um græna gresju! rass þinn mun hristast og ég flissa og þú gelta og saman eltum við skottið þitt sem er ónáanlegt: dilli-dó, dilli-dó rófan á minn vanga sló. Já ég veit. þetta ljóð fjallar um eilífðina í voffi Skúla, sem er dregið fram af tímaleysinu í rassinum á honum. Ég er samt allsekki að gefa í skyn að Skúli sé með ljótan rass! Þvert á móti er Skúli með fagurlagaðan bossa. Hefi ég séð hann.