Eftirfarandi blogg er tileinkað kúki, og Guðjóni Idiri Abbesi enda er hann líka á litinn eins og mykja og að auki finnst honum leiðinlegt að lesa um hundinn Heru, en hún kemur nú við sögu;

Hera stakk af í gær og sneri heim, búin að éta á sig óléttubumbu. Bumban sem hún var með í gær, var jafnvel enn stærri en þegar hún gleypti tvær fiðraðar gæsir með öllu nema sundfitum.

Í dag fór ég með hana í göngutúr og tók eftir því að rassboran á henni var óvenju mikil að flatarmáli, hún sveiflaði skottinu óvenju hátt og leit út fyrir að ætla að kúka von bráðar. Loks kúkaði hún á útsýnishól, svo allt hverfið hefði getað horft á.

Lorturinn sem kom út var sver, langur og ljósbrúnn.

Eftir smá spöl þurfti hún aftur að ganga örna sinna, en í það skiptið voru hægðirnar heldur linar.

(Ég vil bara taka það fram, svo það fari ekki á milli mála, að ég er einn af þeim sem er alltaf tilbúinn ef hundurinn minn vill kúka úti, ég er alltaf undir það búinn að stinga höndum oní vasa, líta til himins og halda áfram að labba eins og ekkert hafi í skorist. Því ég veit að kúknum mun hvort eð er skola burt og lítil börn eiga ekki að vera það heimsk að borða hundaskít).

Jæja, svo var röðin komin að sjálfum mér að leysa buxurnar. Ég var nýbúinn að hreinsa klósettið, sem heitir Gústi litli, með brennandi heitu vatni úr sturtunni, svo stöðuvatnið í skálinni var heitt. Og þegar réttur gærdagsins datt út úr mér í heitt vatnið, hefur hann leystst einhvernveginn upp, svo lyktin varð eins og af barnakúk.

Sjálfur á ég ekki barn en þekkti þó lyktina strax, því þessi lykt er nokkuð sem festist í dulvitundinni, já:

"barnakúkslykt er föst í sammannlegri dulvitund mannkynsins, hún er arketýpískt leiðarminni sem birtist í formi lyktar í æsku, í foreldrahlutverki og dauða. "

eins og C.G. Jung reit í riti sínu "Man and his symbols" á bls. 370.

En núna í kvöld hleypti ég Heru aftur út í garð, eins og alltaf hvarf hún út í myrkrið inn á milli trjánna, svo eina vissan mín um að hún sé ekki flúin er dinglið í hálsbjöllunni hennar. Og þegar dinglið hafði ekki heyrst í nokkurn tíma kallaði ég reiður "komdu litla druslan mín!".

Þá heyrði ég viðrekstur svo öflgan, að húsagarðurinn allt í kring tók undir og drundi með. Að vörmu spori barst út úr kolamyrkrinu maukþykk drullufýla og Hera í kjölfarið á harðaspretti til mín.

Það leið næstum yfir mig. En eitt er víst að Hera litla fær ekki að sofa uppí í bráð hjá mér. Hún er ógeðsleg. En að vísu fyndist mér Birgitta Haukdal örugglega vera jafn ógeðsleg ef ég væri alltaf að horfa á hana kveða drundrímur daginn út og inn. Svo það er ekki að marka.