Ég sit yfir námsefni og les til prófs, en það gengur ekki svo vel. Ég er nefnilega svo glaður einhvernveginn, að ég get bara ekki tekið próflesturinn alvarlega. Ég hálfpartinn hlæ að erfiðum skilgreiningum sem ég þarf að standa skil á, hvað skipta þær máli? Þegar það er bros á minni vör, neðri vörinni til dæmis, skiptir engu máli þó ég falli. En kannski er ég bara orðinn geðveikur, maður veit aldrey. Ég hef ekki haft samskipti við fólk að neinu ráði svo lengi. Kannski ef einhver sæi mig núna, kæmi ég honum fyrir sjónir sem úttauguð og sorgleg manneskja, með bauga, vaggandi mér fram og aftur, nuddandi á mér lófunum saman, með neðri vörina strekkta út í kinnar. Ég lít í spegil, nei...það er allt í lagi með mig. Haha! Nejj...FÚSI!!! Ert þetta þú? Fúsi elsku bróðirinn minn! Langt síðan ég hef séð þig, mikið líturðu vel út! Þú ert greinilega búinn að vera að ríða mikið undanfarið! Til hamingju! Það er eitthvað annað en ég! Nei ég fæ aldrey neina skonsu! Gleðilegt afmæli! Ertu bara orðinn 28 ára? Vá! Nei, þrjátíu ára! Ótrúlegt, ÓTRÚLEGT að maður geti orðið svona gamall yfir höfuð. Þinn bróðir Níels.