Ég var að horfa á þá ágætu stöð Ómega um daginn þegar allt í einu steig á stokk Johny Cash, þálifandi með sitt svarta elegant hár og tign hins bandaríska sveitasöngvara. Hann hélt smá ræðu um rítalín og tók svo að syngja. En nokkur orð sem hann söng voru svo sönn að ég gerði mér grein fyrir aumkunarverðum lesti í fari mínu. Hann söng "it's hard to feed someone else when your'e hungry". Þ.e. það er erfitt að gefa öðrum mat á fastandi maga. Nefnilega, alltaf þegar ég kaupi mér pizzu og það rýkur af henni ósnertri, er ég tilbúinn að verja hana með kjafti og klóm svo enginn utanaðkomandi steli frá mér matnum. Ef ég sit með vini mínum sem hefur ekki tekið þátt í pizzukostnaðinum, þá fylgist ég grannt með honum yfir pizzusneiðina sem ég bít í hverju sinni og hugsa að þessi gráðugi hundsvinur minn sé kominn til þess eins að éta mig út á gaddinn. Ég verð viss um að hann hafi hagað heimsókn sinni einmitt þannig, að mæta samtímis pizzunni og með nærveru sinni, þögn og glápi reyni hann að láta mig fá samviskubit yfir að deila ekki með honum. Og þannig ét ég eina sneið, aðra og svo heilar sex þartil tvær eru eftir. Þá er ég orðinn saddur og ekkert er sjálfsagðara en að veita öðrum með mér. Pizzan hefur þá glatað öllu mikilvægi sínu og örlæti fyllir hjarta mitt svo ég spyr, hva villtu ekki fá þér? Já kæri bróðir eða systir, verum fyrirhyggjusöm og gefum með okkur áður en við verðum södd. Það lítur svo miklu betur út og er guði þóknanlegt. Amen. Mjámm, það er ekki heiglum hent að vera nauðgarar. Ég man eftir Öbbu vinkonu minni í grunnskóla, við vorum saman í ræðuliðinu. Einusinni fórum við í koddaslag í 1.bekkjar kennslustofunni, við vorum ein í skólanum að kvöldi og áttum að æfa ræðurnar okkar. Þessi slagur leiddist út í harðnandi átök og slagsmál. Og í hita leiksins þegar við kljáðumst hvað harðast, öskraði ég að ÉG GÆTI SKO ALVEG NAUÐGAÐ HENNI EF ÉG VILDI! En þá öskraði hún til baka að NEI AÐ ÉG GÆTI ÞAÐ BARA EKKI NEITT! Ekki reyndi á það og ég reyndi það ekki yfirhöfuð fyrr en mörgum árum seinna þegar ég bauðst til að nauðga kærustunni minni, með fullu samþykki hennar að sjálfsögðu og bæði kappklædd í föt. Hún var í gallabuxum með belti, sem er náttúrlega fullkomin nauðgunarvörn og réttarstaða mín fyrir dómstólum því óyggjandi mér í hag. En ég segi sem svo: Væri hún allsber, hefðu aðstæður til nauðgunar verið kjörnar. Hún barðist á móti sem hún gat og ég hafði það markmið að þröngva mjöðmum mínum inn á milli klofsins á henni. En það er enginn barnaleikur, því hún bæði klemmdi lappirnar á sér saman og velti sér á alla kanta. Í þokkabót bæði kleip hún mig og kitlaði, öskraði í eyrað á mér og beit í snepilinn. Í öllum þessum barningi var það ekki fyrir svartan mann að halda standpínu. Nei, leiðin að gotrauf kvenmanns getur verið þyrnum stráð. Maður þarf að vera gathittinn, lúnkinn og sterkur í typpinu. Í ofanálag, verð ég að segja, er nú alveg nógu erfitt bara að hitta þegar hnátan liggur kjurr! Ja svei.