Solla systir var víst að ökklabrotna og ég óska henni innilega til hamingju með það! Þegar mamma sagði mér fréttirnar með beiska geiflu á munninum, þá ætlaði ég bókstaflega að rifna úr hlátri. Ég greip um hjartastað minn og flengdist í gólfið þar sem ég lá í krampaköstum og sagði "hahaha, ó þetta er svo fyndið!". Nei, það er ekki satt, ég fór ekki að hlæja. En ég get alveg ímyndað mér hvernig það gerðist og af hverju. Fyrir víst veit ég að Sollabolla var í fótbolta. Þegar hún var í fótbolta, hefur örugglega kona staðið álengdar á græna grasfletinum þar sem þau voru að spila og horft á hana hatursfullum augum. Þessi kona lyktaði eins og úldið tjald og hor lak úr nefinu ofan í yfirvaraskeggið. Hún leit í raun út eins og maður, þessi kona sem hataði Sollu. Þessvegna, þegar Solla hafði nýsparkað boltanum frá sér, fór konan á svo mikla þeysireyð að síða gráa hárið á henni flaksaðist til í vindinum og níðþröngu gallabuxurnar skárust svo heiftarlega upp í rassinn, að lá við hann færi í sundur. Og þar sem Solla stóð, horfði út í loftið og blístraði, renndi þessi kerling sér skriðtæklingu á ökklann á henni um leið og hún öskraði: "FERDAMMT DÚ ALLTE KÚ!". Þetta ætti að kenna Sollu þá lexíu, að maður á aldrey að segja ljótt um annað fólk. Já, svo vil ég leiðrétta misskilning. Einusinni sagði ég að mér væri alveg sama þó eitthvað fólk væri að línka á mig eða ekki og mér væri í raun sama þó enginn læsi þessa bloggsíðu. Það var hroki. Ég þrái að láta lesa mig, ég elska að bera á mér rassinn á almannafæri. Allt er hégómi eins og sjálfur Guð sagði, og ég er hégómi frá toppi til táar, getnaðarlimur meðtalinn. Bless.