11/19/2004

Ég veit ekki hvort þetta séu old news: Baghdad burning. Þar segir venjulegur Íraki frá venjulegum Írökum, m.a. ''There was a time when pro-occupation Iraqis were able to say, "Let's give them a chance..." That time is over. Whenever someone says that lately, at best, they get a lot of nasty looks... " Bandaríkin munu tapa stríðinu í Írak, þeir munu rústa eins miklu og þeir geta áður en þeir fatta að þeir verði að fara. Þetta gerist á innan við fimm árum. Ég er mikill spámaður og er tilbúinn að veðja 5000 krónum við hvern sem vill. Nú er hver einasti Íraki hryðjuverkamaður. Falluja er sprengd á álíka hátt og þýskar borgir undir lok þú veist, og það eru fullt af sláturhúsum nr. 5 þar líka. Þá er best að verða svolítið heimspekilegur. Guðjón Idir Abbes vinur minn er heimspekingur, en ég sé samt ekki að það hafi gert hann neitt klárari eða skemmtilegri. Fyrir mér er Gaui hinsvegar fyrst og fremst tilfinningavera. Hann er mesta tilfinningavera sem ég veit um. En af hverju? Það er afþví hann tjáir sig. Um sínar eigin tilfinningar. Við aðra! Hann hefur sagt mér svo margt í trúnaði að mér finnst ég vera með krumlur á hálsi hans, og gæti kreppt að hvenær sem mér dytti í hug. Það er mjög sjaldgæft á Íslandi enda er Gaui líka Arabískur til helmings. En hvað er það að vera tilfinningavera? Þú skalt ekki skilgreina það heldur taka dæmi: Steinn Linnet er týpískur íslenskur karl, grætur ekki, talar ekki um tilfinningar sínar né missir stjórn á þeim fyrir framan aðra. Er hann eldfjall tilfinninga sem aldrey hefur gosið? Skúli talar stundum um tilfinningar sínar, en þá yfirleitt eins og hann sé að reyna að skilja eitthvað óreiknandi stærðfræðidæmi. Og þegar hann fær álit annara og ber það saman við sitt eigið sjónarhorn, þá fattar hann! Sjálfur tjái ég mig yfirleitt í gegnum hæðni. Enginn af okkur er samt tilfinningavera, nema Gaui. Pabbar eru yfirleitt ekki tilfinningaverur, sem getur falist í kynslóðabili og hvernig viðkynning á sér stað á milli þeirra og barnanna. Afar geta oft verið tilfinningaríkir, vegna aldurs, reynslu og sýn á lífið. En ég veit svosum ekkert hvað ég er að bulla núna þar sem ég þekki afskaplega fáa afa, satt best að segja þekki ég engan afa! En eitt veit ég, að allir menn hafa tilfinningar, en tilfinningaverur eru aðeins þeir sem gráta og bera tilfinningar sínar á borð annara, til að éta. Gráðugu úlfar! Jæja nóg, fyrir utan það að mér hefur fundist einhver vera að fylgjast með mér uppi á Þjóðarbókhlöðu undanfarið. Ég finn þúsund augu hvíla á hnakka mér, og alltaf hélt ég að þetta væru stelpur sem væru skotnar í mér. Svo þegar ég stend upp finn ég þúsund augna girnd beinast að rassi mér. Þegar ég bara lít í kringum mig, sé ég að þær slefa allar af frygð! En það er ekki satt, það er ekki aðal málið. Það er guð sem er að glápa! Hann er sá eini sem er skotinn í mér.

11/15/2004

Ég veit ekki hvort mig langar að segja frá útigangsmanninum sem ég gaf húfu, eða þynkureynslu eða böbbl-böbbl unglingunum sem ég skuldaði 40 krónur. Mér fannst það seinastnefnda hljóma best. Sko, í sjoppunni hjá álftamýrarskóla var í fyrndinni leiktækjakassi með leiknum böbbl-böbbl. Og þar voru alltaf unglingarnir... Nei ég ætla frekar að skrifa um þynkuna. Ég var 18 ára og hafði drukkið pólskan strávodka kvöldið áður og átti tvo valkosti daginn eftir: vera heima og mæta fordæmingu móður minnar á vondu líferni eða mæta til vinnu sem byggingaverkamaður með heimsins mestu þynku í hausnum. Já. Æja. Nú finn ég að ég bý ekki yfir neinni frásagnargleði og geri það sem er alveg bannað, að gefast upp. Þú hefur fullan rétt á að fyrirlíta þessi bölvuðu orð. En á meðan ég man, þá vil ég benda þér á að ef þú ert með typpi í klofinu, það standandi út úr buxnaklaufinni, buna út úr því og þú fyrir framan vegg... skaltu taka eftir því að veggurinn verður ögn dekkri þar sem pissið fellur á. Þá er jafnan mjög auðvelt að teikna mynd af Esjunni. Ég samdi ljóð til heiðurs Skúla Arnlaugssyni: Komdu nú með mér Skúli minn að hlaupa um græna gresju! rass þinn mun hristast og ég flissa og þú gelta og saman eltum við skottið þitt sem er ónáanlegt: dilli-dó, dilli-dó rófan á minn vanga sló. Já ég veit. þetta ljóð fjallar um eilífðina í voffi Skúla, sem er dregið fram af tímaleysinu í rassinum á honum. Ég er samt allsekki að gefa í skyn að Skúli sé með ljótan rass! Þvert á móti er Skúli með fagurlagaðan bossa. Hefi ég séð hann.

Bloggsafn