Frönsku frullurnar eru nú farnar, en þær komu með vodka með sér. Vodka sem hét Zubrowka, ég tala í þátíð afþví flaskan er nú drukkin. Þetta vodka er kallað pólskt súrheysvodka á íslensku, það bragðast eins og hey og í flöskunni er langt grasstrá. Um leið og ég tók fyrsta sopann af heyvodkanu, komu löngu gleymdar minningar til mín, minningar sem ég átti frá því ég hafði seinast þambað þennan drykk, þá 17 ára gamall. Hér vil ég segja frá þessum minningaslitrum, sem mér finnst mig hálfpartinn hafa dreymt. Ég man, að ég var staddur uppi í MH með Elí nokkrum. Ég man eftir stanslausu heybragðinu í munninum og ráðaleysi okkar um hvað skyldi gera. Svo vorum við alltíeinu farnir að ganga í gegnum Hlíðahverfið í átt að miðbænum, en stoppuðum við í hverjum einasta bíl og athuguðum hvort dyrnar væru opnar. Ekki man ég þó eftir að hafa stolið neinu heldur rótuðum við upp öllu sem var í hanskahólfunum. En jú, markmiðið var að kenna sauðheimskum lýðnum lexíu: að læsa bílunum sínum og gera því grein fyrir að þjófar gætu verið á ferð, jafnvel á Íslandi. Því næst man ég að við fundum opna hurð á miðju lækjartorgi, létum mann í svörtum fötum fá áfengið okkar til geymslu og vorum skyndilega farnir að rökræða við strák sem var sí og æ að lesa uppúr biblíunni fyrir okkur. Ekki man ég hvað fór okkur fram þarna undir súðinni, ég sagði lítið en furðaði mig á því að í hvert skipti sem vinur minn fleygði einhverju fram guði til lasts, stakk trúarstrákurinn nefi sínu ofan í biblíuna, fletti blaðsíðunum eins og ráðagóði róbotinn og sagði svo og spurði svo "heyriði þetta!?". Svo man ég að ég fann myndavél á borðinu og tók myndir af öllu í kringum mig. Við enduðum í dimmu herbergi, þar sem fólk sat í hring og þagði. Það heyrðist ekkert nema kliður í drukkinni mannmergð á Lækjartorgi og einstaka öskur, því þetta var á þeim tíma sem skemmtistaðir lokuðu allir klukkan þrjú. Einhver sagði "við skulum biðja fyrir þessu vesæla og óheppna fólki". Mér finnst núna eins og ég hafi litið í kringum mig eins og vélmenni, sneri hausnum að vini mínum sem hafði lagt saman lófana í kjöltu sér, drúpti höfði og muldraði eitthvað. En þetta var ekki lengur vinur minn Elí, heldur vinur minn Raggi! (einhversstaðar hefur eitthvað gerst vegna einhvers) Ég greip í hann, hristi og sagði eitthvað eins og "hvað er að þér, ertu að verða geðveikur?" og dró hann út með látum, svo drúptu höfðin í kringum okkur litu upp. Dyravörður guðs lét okkur greinilega fá flöskuna aftur, því ég man næst eftir mér tyggjandi stráið úr flöskunni. Eitthvað rámar mig í að hafa grillað áldósir í gasgrilli. Já, og ég eyðilagði regnhlíf sem mamma mín hafði sérstaklega bannað mér að eyðileggja. Þetta man ég, því ég var edrú þegar hún bannaði mér að eyðileggja hana, og ég var þunnur þegar ég vaknaði upp og regnhlífin var eins og vírflækja við hliðina á mér(frá þessu get ég sagt þar sem 7 ár eru liðin og glæpurinn því fyrndur). Jú rétt! Þetta var regnhlíf þar sem maður gat ýtt á takka, og þá opnaðist hún að sjálfu sér. Og ef maður tók ekki hulstrið utan af henni, þá einfaldlega slengdist hún fram. Mig rámar í mörg uppglennt augu, augnhvítur og skelfingu þegar ég beindi regnhlífinni framan í fólk, leysti krafta hennar úr læðingi svo hún rétt snarstoppaði framan við nefbroddana. Þetta ætti ég að gera mér að leik oftar, og mæli með. Jú, vissulega man ég eftir grænni ælu sem endaði einhverra hluta vegna fram af viðarbrú og ofan í einhverskonar mýri. Ég horfði vel og lengi á þessa ælu, dáðist ekki beint að henni. Ég man. Eftir fitubollu sem ég kyssti. Ég hafði beðið hana um að kenna mér að kyssa, því ég kynni það ekki. Hún hét einhverju nafni sem ég man ekki, en hún var frá "Höbbn í Hoddnafirði". Hún var alltaf að segja Höbbníhoddnafirði eitthvað. Og hún átti samkynhneigðan vin, sem mér fannst mjög skemmtilegur þar til ég uppgötvaði að hann var hommi. Þá gólaði ég oft: "Ojj farðu frá mér, ég vil ekki fá AIDS!". Hann var með ljósa lokka, bros á vör og blóm í hári. Það er ótrúlegt hvað áfengi getur látið mann hugsa rétt. Já, fleira kom nú ekki upp í hugann við að finna bragðið af hinu yndislega Zubrowka, allavega ekki sem ég get tengt óyggjandi við einmitt þetta fyllerí. En guð má vita, að dagurinn á eftir var ekki minna skrautlegur og eftirminnilegur.