Pabbi minn spyr mig oft á dag, hvað sé að frétta. Ég svara honum alltaf, að ekkert sé að frétta. Svona hefur þetta gengið í mörg ár. Það er augljóst, að lífið og þá sérstaklega líf mitt kannski, er tíðindalaust. Mikið ofboðslega er leiðinlegt að lifa þvílíku lífi. Ef einhver mundi ræna mig eða kýla mig, það væri strax eitthvað. En nei. Eins og alltaf gerast hinir mest krassandi atburðir lífs míns í draumum mínum. Rétt áðan datt pabbi einmitt fram af bryggju, ofan í höfn fulla af klökum. Ég togaði hann uppúr, dreif hann inn í nærliggjandi skip þar sem Steingrímur J. Sigfússon vildi ekki leyfa mér að þurrka pabba minn. Í gærnótt var Guðmundur Rúnar, öðru nafni Grunar, að túlka gamlar læknaskýrslur um mig. Samkvæmt öllu mun ég deyja mjög snögglega í framtíðinni, úr einhverskonar heilablæðingu. Það eru því blikur á lofti. Ég mun sjá eftir því að hafa einhverntíman viljað lifa tíðindaríku lífi. Í raun hef ég alltaf verið ótrúlega heppinn. Til dæmis bara í gær, þá fannst mér ég vera lukkunnar pamfíll. Ég sat á hinum ágæta skemmtistað Sirkus og horfði á stúlkukind sem vill vera gjörningalistakona. Ég veit ekki hvort gjörningur hafi verið í gangi, en hún var að hreyfa skankana uppi á borði. Það skein af henni greddan, hún hreyfði rassinn upp og niður og virtist hugsa "æh hvað ég vil fá typpi í mig, arrg". Augun voru full af sjálfstrausti og merkilegheitum, en ég byrjaði ekki að hugsa um hversu heppinn ég væri fyrr en hún var komin á bakið ofan á borðinu og hreyfði lappirnar eins og hún væri að synda baksund. Það skvettist nefnilega bjór yfir alla í kring, nema mig. Ég sat bara í hnipri á meðan hún danglaði glösum til hægri og vinstri við mig. Þá kom sem betur fer aðvífandi kvenkyns dyravörður og skakkaði leikinn. Ekki mundi ég vilja lenda í þessum dyraverði, sem gæti sómt sér vel við að pynta fanga í Abu Ghraib. En ekki leið á löngu fyrr en gjörningalistakonan fór að sletta skönkunum í allar áttir á ný, nú standandi upprétt. Í þetta skiptið stillti ég þeim bjórum sem voru fyrir framan mig upp á borðröndina fjærst mér. Greddudansinn endaði loks á því að hún féll kylliflöt yfir hóp af fólki svo lítil hrúga myndaðist á gólfinu. Upp úr hrúgunni skreið hún svo, ringluð með blóð lekandi úr hauskúpunni. Já, hvar væri maður ef ekki væri fyrir allt þetta skrítna fólk til að glápa á? Hér er ágætt myndaalbúm um Írakstengd málefni. Og svo bloggaði systir mín drukkin, það bara örlaði á einlægni! Gott framtak sem fleiri mættu stunda, áfengið getur svo oft brotið óþarfa yfirborðsskel sálartetursins og opnað fyrir flæði göfugra tilfinninga. Svo bendi ég á stórkostlega skemmtilega linka sem Petrakov býður uppá 23. Janúar; heimasíða Pútíns fyrir leikskólabörn. Svo er Petrakov sjálfur ekki svo galinn, kannski ekki allra.