Sannlega sannlega segi ég yður að blogg þetta mun vera í tilvitnunum. En fyrst vil ég vera ögn sjálfhverfur og tala um mína eigin spegilmynd. Í mörg mörg ár glímdi ég við geðflækjur nefsins, mér fannst það of stórt. Ef Sigmund Freud mundi dáleiða mig og taka í sálgreiningarmeðferð, mundi ég rifja upp þegar mamma gagnrýndi mig fyrir að bora asnalega í nefið. Þá átti ég það til, í staðinn fyrir að snýta mér, að stinga vísifingri harkalega upp í nefholurnar og skófla út úr þeim í vaskinn. Ég var unglingur, á milli okkar mömmu geisaði einhverskonar þagnarstríð, en hún kommentaði á mig og lýsti því yfir, að nefið á mér væri örugglega svona stórt og útþanið sökum þessa ósiðar. Síðan þá hef ég alltaf horft rangeygður í spegilmynd mína. Hún sagði þetta hún mamma mín ég efa það ei, að allt það var satt er hún sagði. Í dag gef ég hinsvegar skít í útlit mitt, og gat því gert mér á vísindalegan hátt grein fyrir þessu: Þegar ég er með kiwi-hárklippingu og sléttrakaða vanga virðist nef mitt vera stórvaxin kartafla. Hinsvegar ef ég er með húfu á stærð við mikrófón-klippingu og skegg niður á bringu, þá verður nebbinn minn pínkuponsulítill eins og sherrítómatur. Ergó, allt er hégómi. Og þá get ég komið mér að þessum tilvitnunum. Hljómsveitin Stuðmenn geta verið alveg hreint óþolandi. Stuðmenn gerðu ágæta hluti hér í gamla daga, en ættu að vera löngu hættir þessu. Síbyljulagið "fönn fönn fönn fönn íslenskt fönn! Fönn fönn fönn fönn íslenskt fönn! fönn fönn fönn fönn íslenskt fönn! fönn fönn fönn fönn íslenskt fönn" segir allt sem segja þarf um óþarfa tilvist Stuðmanna. Lagið gerði mér hinsvegar grein fyrir því, hvaða ljóð ég lærði fyrst allra ljóða í þessum heimi:

Fönn

fannhvítt frá

Fönn

skeifan 11

Fönn

Það er alkunn staðreynd að það sem gerir ljóð að ljóði er skipting í línur, og því ákvað ég að skipta í línur útskýringu á uppflettiorðinu blámaður í gammel-norsk/forníslenskri orðabók Fritsners nokkurs:

Blámaðr

-

Bláleitr maðr

er kolblár á sinn líkam

engi hlutr er hvítr á

útan tenn

ok augu.

Blámaðr

biki svartari.

Svo á endanum snýr biblían aftur með sína undursamlegu speki. "Eins og í öllum söfnuðum hinna heilögu skulu konur þegja á safnaðarsamkomunum, því að ekki er þeim leyft að tala, heldur skulu þær vera undirgefnar, eins og líka lögmálið segir. En ef þær vilja fræðast um eitthvað, þá skulu þær spyrja eiginmenn sína heima. Því að það er ósæmilegt fyrir konu að tala á safnaðarsamkomu." (Nýja testamentið, 1. korintubréf. 14;33-36) Hér stendur skýrum stöfum, að konur mega allsekki tala í kirkjum. Halló! Halló. Hversu margir kvenprestar eru nú starfandi á Íslandi? Hellingur. Eru þær ekki síblaðrandi, heima og í kirkjum? Jú. Hvað gerist næst, verða hommar blessaðir af þjóðkirkjunni?! Ég veit það ekki. Amen.