Seinast staðhæfði ég að þynnkudagurinn eftir Zubrowka fylleríið hafi verið bæði "skrautlegur og eftirminnilegur". Það var kannski ofsögum sagt, en frá honum verður samt að skýra svo því sé af lokið: Klukkan sjö morguninn eftir gat ég valið um tvennt: vera heima og mæta fordæmingu móður minnar á vondu líferni eða fara til vinnu sem byggingaverkamaður með heimsins mestu þynnku í hausnum. Þar sem móðir mín getur, ef hún vill, skorið af mér hausinn með sínum huglægu sverðum og breytt mér í grátandi 5 ára polla með sálfræðihernaði einum saman, ákvað ég að drulla mér út. Ég fór í sturtu, klæddist heimskautabúningi og kjagaði út um útidyrahurðina. Ég þurfti að gjöra svo vel og taka strætó númer 110 og ganga þónokkurn spöl að stoppistöðinni. Á leið minni til stoppistöðvarinnar var brekka ein, sem ég ákvað að ganga þvera og endilanga í stað þess að labba meðfram henni á gangstíg og fylgja svo 90 gráðu beygju beint upp. En eftir þessu sá ég, því í miðri brekkunni gerði ég mér á óyggjandi hátt grein fyrir því að hún var þakin mishæðóttum klaka, sleipum eins og olíu því rignt hafði á hann um nóttina. Þegar ég fattaði þetta var hnakkinn á mér þá þegar búinn að skella með dynk í jörðu. Þegar ég stóð upp fann ég óneitanlega fyrir því að ég var ennþá drukkinn, því áður en ég rétti úr löppunum var ég aftur dottinn á hnakkann með enn hærri dynk. Og trúðu mér, ég gat enga björg mér veitt né dregið úr fallinu, það var eins og risastór segull væri í hausnum á mér. Þegar ég datt í þriðja skiptið ákvað ég að skríða afganginn, og náði loks inn á sandi dreifðan gangstíg. Strætóferðin var sú allra versta lífsreynsla sem ég hef upplifað í bifreið. Ég settist upp við glugga og kældi ennið á rúðunni. Vagninn keyrði af stað. En í hvert skipti sem vagninn tók beygju, fannst mér eins og garnirnar vildu fara í öfuga átt. Og í hvert skipti sem hann fór yfir hraðahindrun, þá sá ég allt í móðu og missti jafnvægisskynið og í ofanálag vildi meltingarkerfið í heild sinni út um munninn. Ég man að ekki svo langt í burtu frá mér sat sæt stelpa, og ég reyndi að glápa á hana en varð að gefast upp fyrir þessari heiftarlegu sjóveiki, ég get ekki lýst henni öðruvísi en sem hvirfilbyli og ólgusjó í maganum. Loks þegar strætóinn var næstum kominn upp að Korpúlfsstöðum í Grafarvogi, hoppaði ég feginn út úr vagninum. En þá var ég svo úr mér genginn eftir baráttuna við að halda lífi, eða því sem næst, að ég þráði ekkert heitara en að leggjast aðeins niður. Nú var mér allsekkert bumbult og vildi ekki æla. Í dimmunni þarna, lagðist ég semsagt bakvið grátt strætóskýli, sem var eiginlega staðsett í garði fyrir framan blokk. Og hvílíkur unaður! Það seinasta sem ég hugsaði var "ætli nokkur sé að horfa á mig úr þessari blokk?" en þá held ég að svefninn hafi tekið völdin. Því það næsta sem ég vissi var að ég sá skært ljós, það skar mig í augun, tja, kannski eins og ef tunglið væri halógenkastari. Einhver dimm rödd sagði "halló, halló, ertu þarna?" Þá hafði í raun einhver úr blokkinni séð mig og hringt í lögguna í þokkabót. Samtal eitthvað á þessa leið átti sér svo stað, ég liggjandi og tveir löggukallar standandi yfir mér: - Er allt í lagi hjá þér vinurinn? - Ha jájá, ég er að fara í vinnuna. - Nú, fyrst þú ert að fara í vinnuna af hverju liggurðu þá hér? - Það er afþví ég byrja ekki að vinna fyrr en níu og verkstjórinn er ekki mættur svona snemma og þessvegna ákvað ég að drepa tímann aðeins. - Hvar ertu að vinna? - Hjá Tréfagi hf. -Hvað heitir verkstjórinn? - Hannes Ingólfsson. Svo stóð ég upp, þakkaði fyrir og kvaddi. Mér var hlýtt, klæddur í angórunærföt, tvöfaldar skíðabuxur og tvær úlpur. En samt var ég ennþá með þynnkuskjálfta. Ég kom því við í sjoppu á leið á byggingasvæðið, keypti mér kók, spræt og sódavatn og ákvað að þamba þetta allt í einu. Svo þegar ég var mættur, ákvað ég að fela mig á bakvið verkfæragám fram að kaffihléi sem ég og gerði. Já, í kaffihléinu gekk ég svo niðurlútur inn á kaffistofuna, en smiðirnir tveir urðu mjög glaðir að sjá mig, því það dregur hver dám af sínum sessunaut. "ho ha he!" hlógu þeir. Þessi óvænta samstaða held ég að hafi læknað mig, og dagurinn varð hreint og beint ánægjulegur. Það getur vel verið að þetta hafi verið langt og leiðinlegt sem ég skrifaði, en ég gerði það alveg óumbeðinn. Og þú last þetta alveg óumbeðið, svo enginn getur verið fúll út í neinn nema kannski Steinn Linnet sem las þetta af skyldurækni! Takk samt.