2/01/2005

Ég lofaði að minnast á hæfni stelpu nokkurar í leik þeim er púl heitir. Hún var með slegið hár, ljósa lokka, lítið nef, fullkominn munn og tvö eyru með engum eyrnalokkum. Nafn hennar var Eva. Eva eins og kærastan hans Adams sem kom með syndina í heiminn. Hún þeytti billjarðkúlum með kjuða sínum af stakri snilld. Hve fögur var sú sýn, er hún setti hina svörtu kúlu kylliflata í eitt hornið. Ekki þykir mér varið í, að eyða mikið fleiri orðum í atgervi hennar í púlstofunni á Hverfisgötunni, heldur þykir mér betra að lýsa henni ögn. Eins og ég sagði var hún glókollur, andlitið lýtalaust, lítið um pjatt og tilgerð í fatavali; bláar gallabuxur og hæfilega fleginn bolur. Brjóstin ekki af stórri gerð, en rassinn alveg hreint kjörinn. Hún var sennilega rétt undir kjörþyngd, aðeins lægri í vexti en ég. Hún kom mér fyrir sjónir, svona við fyrstu sýn, sem fyrirmyndarkærasta vöðvastælts handboltatrölls. En eftir því sem á leið, vissi ég þó að eitthvað meira og dýpra byggi undir þessari annars fullkomnu ásjónu hennar. En fyrst ég hef eytt svo mörgum orðum í að lýsa henni, verð ég eiginlega að geta einhvers sem gekk fram af munni hennar. Þótti mér merkilegt er hún mælti við Guðjón Idir Malik Abbes: "Sko Gaui, þó við séum að tala saman þá finn ég alveg hvort Níels er að horfa á mig eða þig" Það er merkilegt hve nærvera einnar stúlku getur breytt andrúmslofti. Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég, G.I.A. Malik og Stefán verið einir að skjóta kúlum, og því verið fýldir á svipinn, prumpað og ropað til skiptis. En þessi óvænta nærvera freistingar djöfulsins lét okkur vera hressa, kampakáta og meðvitaða um að bora ekki í nefið. En eitt er það sem gerir billjarðstofur að sérstökum stöðum. Þar og aðeins þar getur maður séð hvar konur halla sér yfir borðbrún svo rassinn bendir stinnur út í loftið. Það finnst mér ein sú fegursta náttúra, þessar líkamsperlur slá við hvaða Gullfossi sem er. Fyrir mér mætti virkja Kárahnjúka og Langasjó, veitið mér aðeins hina undursamlegu þjóhnappasýn. Og það má Guð vita, að afturendinn á Evu var ekki af verri kantinum. Í framhaldi af því vil ég deila þeirri ágætu hugmynd minni, sem ég ætti í raun að halda leyndri þar sem ég gæti grætt milljónir á henni, að stofna nektarpúlstofu. Þar gætu allir berhneigðir menn og konur háttað sig, og bograð yfir borðum. Þá mundu nú aldeilis sníparnir standa út um allar trissur! Að vísu væri jafnvel enn meira magn af loðnum rössum, sem út úr stæðu ljósbláir rasslopar, samanþjöppuð ló héðan og þaðan úr bómullarnærjum. Nei hugmyndin er ekkert sniðugt né spaugilegt. Fojj. En fyrst ég er kominn út í dónaskap get ég allt eins sagt frá atviki einu sem ég lenti í fyrir mörgum árum. Það er svo langt síðan, að mér finnst ég vera annar maður. Mér finnst þessi atburður eiginlega ekkert koma sjálfum mér við lengur. Á þessum tíma bjó ég enn yfir þeim hæfileika að verða drukkinn og lenda uppi í bóli með snót án þess í raun að hafa lagt mig neitt fram. Ég hreinlega datt ofan af himni í fangið á stúlku og stúlkan hafði þá þegar plantað sér í rúmið mitt. Þetta er hæfileiki sem ég hef löngu glatað. Jæja, stúlkan sem um ræðir var 28 ára gömul og ég þónokkuð yngri. Hún var algjörlega ofurölvi, kannski hikstaði hún. Og þar sem Níels Garlakall þessa tíma lá með henni og reyndi að færa sig upp á skaftið, spurði hún hann hvort smokk ætti. Eigi átti drengur þessi smokk. Þá hvíslaði hún í eyra hans, eins og snákur undir skilningstré: "Ef þú nærð í smokk skal ég gefa þér besta lei sem þú hefur nokkurntíman fengið". Eftir nokkurt karp, og fyrir heit um góð lei, þá hentist ungi drengurinn upp úr rúminu, setti á sig trefil og vettlinga og hljóp í átt að BSÍ. Ég man bara, að í huga mér endurómuðu orð hennar "...skal ég gefa þér besta lei besta lei besta lei". Fætur mínir hlupu, líkaminn var nokkuð hastur, eins og bíll með lélega fjöðrun. Það gerði drykkjan. Lungun supu hveljur í frosnu lofti og krepptir hnefar geystust hvað eftir annað í átt að hausnum; það voru hendurnar að hlaupa með fótunum. Svo fékk ég smokk og hljóp til baka, en þá var hún bara steinsofnuð auðvitað, ég reyndi að pikka í hana en engin viðbrögð og ekkert lei handa neinum. Köttur úti í sýri setti upp á sig týri úti er ævinmýri. PS: Varúð Varúð! Nú er hægt að kommenta með því að smella á appelsínu dagsetninguna hér fyrir neðan. Þar ríkir fullkomið tjáningafrelsi.

Bloggsafn