5/28/2007

Á nýja blogginu mun ég tjá angist mína til lífsins. Annars verð ég nú að taka fram, að þessi mynd af Monró vekur upp minningar um eitthvað gott. Einhvern ófullkominn rass sem þó var svo mjúkur að strjúkur. Og hné og ökkla snerta hekla en hvar eru brjóstin, hvar eru þau? Karakterinn óbærilegur auðvitað eftir 9 mánuði. Mundi ég vilja sofa með nefin milli rasskinna hennar spyr einhver? Jájá, betri staðir fyrirfinnast vart. Og auðvitað yrði ég þar ekki alla nóttina, heldur aðeins í mókandi svefnkönnunarleiðangri.
Ég læt mig dreyma, ég gamli maðurinn, ég er orðinn 57 ára gamall, ég trúi því varla. En jú jú ég er jafn gamall og mér líður. Aldrei aftur í eilífðinni mun ég komast í tæri við slíkan kropp aftur. Það er glataður tími. Eða eins og Stefán Hilmarsson söng, "lestin era fa-ra, hún fer nú í kvö-höld".

Bloggsafn